ΟΛΑ είναι ένα ψέμα - Μια ανάλυση που πρέπει να διαβάσουν όλοι!

Πόση αλήθεια αντέχετε; Έχετε ποτέ σκεφτεί την σημασία της έννοιας "παραδοχές" στην ζωή σας; Τι είναι οι παραδοχές αυτές;

Σε αυτά τα ερωτήματα, με στοιχεία, θα απαντήσουμε σε αυτήν την ανάρτηση. Θα διαπιστώσετε σε απλά βήματα ότι όχι μόνο είμαστε μέρος μιας ασύλληπτης βουβής απάτης, αλλά ταυτόχρονα είμαστε και αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε την βαρβαρότητα της.

Ως πολίτες, είμαστε συμφιλιωμένοι με την ιδέα ότι το οικονομικό μας σύστημα πρέπει να λειτουργεί "έτσι". Όπου "έτσι" σημαίνει, ότι τα κράτη θα δανείζονται αντί να δανείζουν. Ότι το χρήμα θα το διακινούν οι ιδιωτικές Κεντρικές Τράπεζες και ότι τις αποφάσεις θα τις λαμβάνουν κάποιοι αόρατοι, ολίγοι και πανίσχυροι, σε κλειστά δωμάτια μακριά από αδιάκριτα ώτα και βλέματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είμαστε απροστάτευτοι.

Ας δούμε τι έχει γίνει στην Ελλάδα, εν συντομία:

Τον Οκτώβριο του 2009, ο "λεφτά υπάρχουν" ανέρχεται στην εξουσία. Λίγες ημέρες πριν, το άξιο αυτό παλικάρι που λέγεται Γιώργος Παπακωνσταντίνου έλεγε έμπυρος από το προεκλογικό μπαλκόνι του Πειραιά:

"Και έρχονται μετά και μας ρωτάνε πού θα βρούμε τα λεφτά. Εκεί θα τα βρούμε τα λεφτά, εκεί όπου τα πετάνε αυτοί. Τα χρήματα, φίλες και φίλοι, τα χρήματα για τις προτάσεις μας, θα τα βρούμε στους ανείσπρακτους φόρους. Τους αύξησαν από 13 στα 31 δις ευρώ. Και σήμερα, μάλιστα, ο υπουργός Οικονομίας λέει ότι τουλάχιστον 10 δις από αυτά είναι εισπράξιμα."

 Ένα χρόνο αργότερα, η κυβέρνηση των "αντεξουσιαστών στην εξουσία", κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων, προσπαθεί να περάσει από την πίσω πόρτα (σε "πολυνομοσχέδιο") τροπολογία του άρθρου 82 του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ν.δ. 356/1974) και να διαγράψει τις "ανεπίδεκτες είσπραξης οφειλές προς το Δημόσιο". Για τι ποσό μιλάμε; 24 δις.

ΑΡΑ: Ο υπουργός Οικονομικών και ο Πρωθυπουργός είπαν ΨΕΜΑΤΑ ή ήταν τόσο άσχετοι (και άρα επικίνδυνοι) όταν ως κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής τους "εκστρατείας" έκρωζαν σαν τους κόρακες ότι λεφτά "υπάρχουν".

Συνεχιζε ο μέγας ρήτορας Παπακωνσταντίνου:

"Τους πόρους, θα τους βρούμε παίρνοντας τον προϋπολογισμό γραμμή-γραμμή και βρίσκοντας τις πραγματικές σπατάλες.
Γιατί ξέρετε τι έκανε η Νέα Δημοκρατία; Η Νέα Δημοκρατία έκανε τα εύκολα. Ξέρετε ποια είναι τα εύκολα; Εύκολο είναι να κόψεις τις δημόσιες επενδύσεις. Φέτος, έκοψαν 1 δις ευρώ από τις δημόσιες επενδύσεις.  Εύκολο είναι να μειώσεις τις δαπάνες για την υγεία και για την παιδεία.
Τα δύσκολα είναι να πιάσεις τη διαφθορά και την πελατειακή σπατάλη.  (...)
Μας ρωτάνε «πού θα βρείτε τα λεφτά;». Και απαντάμε: Από την ανάπτυξη, από την ώθηση που θα δώσουμε με τις πολιτικές μας.
Μας ρωτάνε πού θα βρούμε τα λεφτά και λέμε: Θα πληρώσουν οι έχοντες και οι κατέχοντες. Εμείς δεν καταλαβαίνουμε, γιατί καταργήθηκε ο φόρος στη μεγάλη ακίνητη περιουσία και φορολογήθηκε η μικρή ακίνητη περιουσία.
Δεν καταλαβαίνουμε, γιατί κάποιος ο οποίος έχει ένα σπίτι που κάνει 1-1,5 εκατομμύριο ευρώ, πλήρωνε 4 και 5 χιλιάδες ευρώ φόρο και τώρα πληρώνει κάτω από 1.000 ευρώ.
Δεν καταλαβαίνουμε, γιατί κάποιος ο οποίος έχει ένα εισόδημα 100.000 ευρώ, πληρώνει σήμερα 4.000 ευρώ λιγότερο φόρο απ' ό,τι πλήρωνε πριν από 4 - 5 χρόνια, ενώ ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο απλός εργαζόμενος πληρώνει περισσότερο. Πληρώνει περισσότερους φόρους, πληρώνει περισσότερα για το σχολείο των παιδιών, περισσότερα για την υγεία των δικών του.
Δεν καταλαβαίνουμε, γιατί πρέπει ο απλός Έλληνας πολίτης να πληρώνει τις offshore του κάθε υπουργού της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, τα ταξίδια του κάθε υπουργού της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αυτή τη σπατάλη."

Κρατήστε τα όλα αυτά για την συνέχεια.

Ανερχόμενος, ο "λεφτά υπάρχουν" στην εξουσία, και μόλις ένα μήνα μετά, λέει στο Υπουργικό Συμβούλιο:

"Πριν από ένα μήνα, στις 4 του Οκτώβρη, αναλάβαμε μια κρίσιμη, μια ιστορική αποστολή έναντι της χώρας και των πολιτών. Η εντολή ήταν – και είναι ξεκάθαρη - να βγάλουμε την Ελλάδα από το τέλμα και το αδιέξοδο. (...)

Να νοικοκυρέψουμε το κράτος και να σώσουμε την οικονομία μας από την χρεοκοπία."

Ήταν η πρώτη φορά που ρηξικέλευθα και από πάρα πολύ νωρίς, μπαίνει στο λεξιλόγιο μας και στο συλλογικό υποσυνείδητο η λέξη χρεοκοπία. Ο "λεφτά υπάρχουν" συνεχίζει:

"Πριν τις εκλογές, γνωρίζαμε και είπαμε ξεκάθαρα τις δυσκολίες στους Έλληνες πολίτες."

"Προτείναμε να χτίσουμε πάνω στον πλούτο που διαθέτει η χώρα, και η χώρα μας διαθέτει πλούτο και σε φυσικούς πόρους και σε ανθρώπινο δυναμικό." Ήταν η πρώτη φορά που  μπήκε στο λεξιλόγιο μας και στο συλλογικό υποσυνείδητο η  εκποίηση δημόσιας περιουσίας ως αντίδοτο "στην κρίση".

και επίσης: "... επίκεντρο της οικονομικής μας πολιτικής θα είναι και η καταπολέμηση της ανεργίας". 

Η δήλωση αυτή αναπαράγεται ως παράδειγμα πολιτικής διγλωσσίας και απάτης. Ο "λεφτά υπάρχουν" είναι ο πρωθυπυργός της μεγαλύτερης ανεργίας απο την Μεταπολίτευση.

Και είπε ακόμα ο "λεφτά υπάρχουν":

"Η κατάσταση που παραλάβαμε είναι πράγματι κατά πολύ χειρότερη απ’ αυτήν που περιέγραφε η προηγούμενη κυβέρνηση. Δυστυχώς, αυτή είναι η αλήθεια. Διπλάσιο έλλειμμα, ιστορικό χρέος. Αυτά μας παρέδωσαν, παρά τις δικές τους διαβεβαιώσεις προεκλογικά."

Εδώ υπάρχει κακόγουστη αναπαραγωγή του παλαιομοδίτικου μοτό "παραλάβαμε καμμένη γη". Ο  "λεφτά υπάρχουν" ισχυρίζεται ότι τον κορόϊδεψαν. Πως ήταν δυνατό να ξέρει για το "ιστορικό χρέος";  Φαίνεται δεν είχε ρωτήσει ποτέ τον πατέρα του. Φαίνεται ότι δεν ήταν επί 30 χρόνια στην πολιτική και 8 φορές διατελέσας υπουργός κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης. Ή απλά, δεν μπορούσε να διαβάσει τους Προϋπολογισμούς που ψήφιζε 30 χρόνια ή πιο απλά, το Δελτίο Δημοσίου Χρέους του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Πως είναι δυνατό να ξέρει για το έλλειμμα; Που καιρός να διαβάσει τις εκθέσεις της ΤτΕ, στις οποίες και ο ίδιος ο Προβόπουλος αναφέρθηκε το Νοέμβριο του 2009; Ο Διοικητής της ΤτΕ  δήλωνε εντούτοις, λίγους μήνες μετά,  τον Μάΐο του 2010, ότι είχε ο ίδιος προσωπικά ενημερώσει Παπανδρέου και Καραμανλή, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2009 για την κατάσταση.

ΑΡΑ: Ο πρωθυπουργός έλεγε ψέματα ή ήταν τόσο άσχετος (και άρα επικίνδυνος) όταν υποστήριζε σε ένα από τα πρώτα Υπουργικά Συμβούλια ότι δεν ήξερε τι παραλάμβανε. 

Τα πράγματα όμως είναι ακόμα πιο οδυνηρά. Ποιος θυμάται μέσα στην θάλασσα των παραδοχών του, πως ξεκίνησε το γαϊτανάκι της "Ελληνικής κρίσης χρέους" ; Ήταν 9 Οκτωβρίου 2009. Ο Διοικητής της ΤτΕ Γιώργος Προβόπουλος, κεντρικό πρόσωπο σε όλη αυτήν την κατάσταση, πρώην στέλεχος της τράπεζας Πειραιώς και της Εμπορικής, συναντάται με τον νέο ΥπΟικ Παπακωνσταντίνου - πρώην έμπυρο ρήτορα. Και λέει ότι 

"... δυστυχώς το πρώτο εννεάμηνο προκύπτει ότι το έλλειμμα είναι της τάξης του 10% (...) Εάν συνυπολογίσει κανείς τη δυναμική όπως έχει διαμορφωθεί για το τι μέλλει γενέσθαι τους επόμενους μήνες θα μπορούσε κανείς να πιθανολογήσει με σχετική βεβαιότητα ότι το έλλειμμα -δυστυχώς, το ξαναλέω- θα αγγίξει αν δεν ξεπεράσει τα επίπεδα του 12%»

Η ημέρα αυτή "δυστυχώς" για εμάς αλλά πολύ μα πάρα πολύ "ευτυχώς" για κάποιους, είναι και επίσημα η έναρξη της πιο φασιστικής, άνανδρης, δόλιας, υπόγειας και ιστορικά κασταστροφικής επίθεσης κατά του Ελληνικού Κράτους από συστάσεως του. Ο εχθρός είναι εντός, φίλοι.

Ας δούμε γιατί και, αρχικά, τι συνέβη έκτοτε σε 3 αγορές: το Ελληνικό Χρηματιστήριο, την αγορά Ομολόγων και την αγορά του Ελληνικού CDS.

ΑΡΑ: Η "επισήμανση" του κ. Διοικητή (και οχι..."δοικητή"), αποτέλεσε το πιο όμορφο έναυσμα για μια ασύλληπτη φούσκα και όργιο κερδών στις 3 αυτές αγορές. Και επειδή το Ελληνικό Χρηματιστήριο είναι αγορά που συμμετέχουν πολλοί και διάφοροι, τα πραγματικά τρελά κέρδη για τους "γνωρίζοντες" ήλθαν για όσους εκείνη την περίοδο, τον Οκτώβριο του 2009, "έτυχε" να είναι κάτοχοι Ελληνικών Ομολόγων και Ελληνικών CDS. Κάπου 7,5 - 10 φορές τα λεφτά τους, αποκόμισαν ήδη (και έχει ο Θεός). Ποιοι είναι αυτοί που είχαν, έχουν και θα έχουν θέσεις σε αυτες τις 2 αγορές; Ποιοι τις κινούν; Μα, φυσικά, οι Τράπεζες, οι μεγάλες Αμερικανικές Τράπεζες. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Γιατί η ανελέητη αυτή κερδοσκοπική φούσκα ξεκίνησε απο την δήλωση του κ. Διοικητή και όχι πιο πριν, αφού και ο ΙΔΙΟΣ παραδέχεται ότι όλα αυτά ήταν δημοσίως γνωστα από τις εκθέσεις του πολύ πριν; Γιατί "έπρεπε" να γίνει αυτή η δημόσια τοποθέτηση;

Όμως, εδώ τώρα προσεγγίζουμε την ΚΑΡΔΙΑ του προβλήματος, την πραγματική εξαπάτηση που υφιστάμεθα ακόμη και τις συνέπειες της οποίας για πολλά χρόνια θα υπομένουμε (;).

ΗΤΑΝ ΝΑΙ, ή ΟΧΙ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ; ΗΤΑΝ, ΝΑΙ ή ΟΧΙ, ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ Η ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ; ΗΤΑΝ, ΝΑΙ ή ΟΧΙ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ ΛΕΧΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ;

Το 2009, αγαπητοί φίλοι, όπου η Ελλάδα ήλθε αντιμέτωπη με τα "διπλάσια ελλείμματα" κατά Παπανδρέου και Προβόπουλο, στην πραγματικότητα, κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και αλλού. Που; Αν πιστεύετε σε κάποιο Αφρικανικό κρατίδιο ή σε κάποια ζούγκλα της Λατινικής Αμερικής, όπως σας έχουν πείσει, τότε φοβούμαι πως θα σας στεναχωρήσω. Διότι το 2009, άγαπητοί αναγνώστες, οι κραταιές δυνάμεις του πλανήτη, οι ηγήτορες και επικριτές της Ελληνικής Μπανανίας, ήταν σε ΙΣΗ ΜΟΙΡΑ με τα λαμόγια τους Έλληνες. Όπως θα διαπιστώσετε από τον παρακάτω πίνακα, εν έτει 2009, οι ένδοξες χώρες της οικονομικής ανάπτυξης, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ είχαν επίσης, διψήφια ελλείμματα. Ενώ το σύνολο των χωρών του ΟΑΣΑ είχαν ελλείμματα της τάξης του 8%. Κι ακόμη, το Ελληνικό έλλειμμα δεν ήταν καν το υψηλότερο στην Ευρώπη το 2009. Το υψηλότερο ήταν το Ιρλανδικό

 

ΑΡΑ: Η δικαιολογία των διψήφιων ελλειμμάτων η οποία τάχα έβαλε την Ελλάδα στην επώδυνη διαδικασία επιτήρησης της από το Διεθνές Τραπεζικό Σύστημα ("τρόϊκα", ΔΝΤ, ΕΕ, κλπ) και βάσει της οποίας τρώμε την μία σφαλιάρα πίσω από την άλλη, λοιδωρούμενοι από κάθε πιθανό και απίθανο, τυχάρπαστο τσιράκι της "διεθνούς σκηνής" δεν ήταν (είναι) τίποτε αλλο από ΨΕΥΔΗΣ. Εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι τα "διψήφια ελλείμματα" της Ελλαδίτσας ήταν πιο τρομακτικά από τα τρις δολάρια "διψήφιων ελλειμμάτων" των άλλων.

Το δε 2010, σύμφωνα με την έκθεση της ίδιας της Eurostat οι Βρετανοί είχαν έλλειμμα ίσο με της Ελλάδας και ανώτερο της Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιταλίας κλπ. - αυτών όλων που επωνομάστηκαν περιπαικτικά PIGS (γουρούνια) από τα ακρωνύμια των ονομάτων τους (τάχα). Η δε Ιρλανδία, εκεί στα Βρετανικά ύψίπεδα της οικονομικής νοικοκυροσύνης, πόσο έλλειμμα λέτε ότι είχε το 2010; "Μόλις" 32,4%... δηλαδή η Ιρλανδική οικονομία είχε μια δυναμική διπλασιασμού του Δημόσιου Χρέους της ανά τριετία. ΠΑΡΟΛΑΥΤΑ, ούτε από την Ιρλανδία ξεκίνησε "η κρίση χρέους", ούτε η Μεγ. Βρέτανία ΠΟΤΕ αναμίχθηκε ως "μέρος" του προβλήματος. Από τότε, ήταν η Ελλάδα, πάντοτε και σταθερά, το μαύρο πρόβατο. Οι δε ΗΠΑ, επωφελήθηκαν τα μάλλα, αφού η 100% Αμερικάνικη συστημική κρίση που βιώνουμε, μεταφέρθηκε αιφνιδίως στην Ευρώπη και (ανα)βαπτίστηκε Ελληνική.

Στην πορεία, η Ελλάδα κατηγορήθηκε (απολύτως αναμενόμενα) και για το υπέρογκο Δημόσιο Χρέος της. Το οποίο, τα τζιμάνια του μονεταρισμού πάντα συναρτούν με το ΑΕΠ μιας χώρας και έτσι βγαίνει ο δείκτης ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ, με βάση τον οποίο η Ελλάδα έχει πλέον Χρέος ίσο με το 142% του ΑΕΠ της. Το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας είναι αναμφισβήτητα υπαρκτό. Και όπως δείξαμε, δημιουργήθηκε από τον πατέρα Παπανδρέου την δεκαετία του 1980 και εκτινάχτηκε περαιτέρω κατά την τριετία 1990-1993, όπου κυριολεκτικά βούλιαξε το Κράτος.

Συνολικά, οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, κατέφαγαν τα Δημόσια οικονομικά, εκτινάσσοντας το Δημόσιο Χρέος σε 30 χρόνια κατά  745 φορές, δηλαδή από €475 εκατ. (162 δις δραχμές) το 1981, σε "μόλις" €354 δις (Μάρτιος 2011).

Ας μην μπούμε καν στην διαδικασία να πούμε ό,τι έχουμε επίσης ξαναπεί. Ότι 2 από τις 7 πλουσιότερες χώρες στον κόσμο (G7), η Ιαπωνία έχει Χρέος προς ΑΕΠ άνω του 200% και η Ιταλία άνω του 110% (κλπ). Αν και αναμασάται ότι το Χρέος της Ιαπωνίας είναι λέει, εσωτερικό. Ας δούμε, για την βασιμότητα αυτού του προπαγανδιστικού επιχειρήματος, την πορεία του εξωτερικού Ιαπωνικού Χρέους λοιπόν, όπως την παρουσιάζει το ΔΝΤ:

Ας δούμε όμως, κάτι άλλο, κάτι πιο ουσιαστικό. Ας ξεκινήσουμε κοιτώντας τον μετρητή του Παγκόσμιου Δημόσιου Χρέους, στον Economist. Το Παγκόσμιο Δημόσιο χρέος, λένε, είναι κοντά $40 τρις δολάρια. Και το Παγκόσμιο ΑΕΠ, λένε, είναι περί τα $64 τρις, Άρα, υπολογίζουν το παγκόσμιο χρέος ως 62% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αναφέρομαι στον Economist, διότι είναι ό,τι πιο συντηρητικό προς τα κάτω, ως εκτίμηση του Παγκόσμιου χρέους. Έχουν λόγους.

Τι δεν λένε όμως; Τι δεν υπολογίζουν; Αυτό που δεν αναφέρεται "πουθενά και ποτέ", είναι κάτι πολύ πιο σημαντικο και ουσιαστικό, Πρόκειται για το λεγόμενο Gross External Debt. Το εξωτερικό χρέος μιας χώρας, όπου συμπεριλαμβάνεται και ο Ιδιωτικός δανεισμός αλλά και οι υποχρεώσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας αυτής. Αν κάποιος βάλει και αυτούς τους παράγοντες στην εξίσωση τότε θα δει μια ΠΟΛΥ διαφορετική και ΠΟΛΥ πιο ρεαλιστική εικόνα από τον δείκτη "Χρέος προς ΑΕΠ" τον οποίο περιφέρουν ως Ιερό Δισκοπότηρο οι επάρατοι και ο οποίος δεν είναι παρά μέρος της εικόνας.

Βλέπετε εδώ, τι ακριβώς συμβαίνει. Ούτε 1, ούτε 2 αλλά 14 χώρες (εκ των οποίων 13 Ευρωπαϊκές) είναι σε ΠΟΛΥ χειρότερη θέση από την Ελλάδα. Βλέπετε την Βρετανία με το εξωφρενικό ποσοστό του 400% Εξωτερικό Χρέος προς ΑΕΠ. Την Ελβετία επίσης. Την Δανία (και οι 3 εκτός ζώνης Ευρώ. Άραγε έφταιγε το Ευρώ, όπως μας πλένουν τον εγκέφαλο;). Βλέπετε το Βέλγιο, την Σουηδία, την Αυστρία, την Φινλανδία, την Γαλλία. Όλος ο καλός ο κόσμος της "Δύσης", Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Που είναι τα Pigs ; Που είναι τα γουρούνια; ΔΕΝ βλέπετε όμως τους 3 πρώτους, τους πρωταθλητές. Δεν τους βάλαμε στον διάγραμμα, διότι αν το κάναμε το scaling θα ήταν τέτοιο που δεν θα βλέπατε τίποτα. Ιδού:

 

Λουξεμβούργο 4636%, Ιρλανδία 1114%, Νορβηγία 841%. Ρε μπας και ζω σε άλλη ήπειρο ή σε άλλο πλανήτη;

Θα πει κάποιος τώρα, ότι η σύνδεση του Ιδιωτικού Χρέους και του Τραπεζικού Χρέους με το Δημόσιο Χρέος είναι αυθαίρετη (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι). "Δυστυχως", όμως (όπως θα έλεγε και ο Προβόπουλος), η ίδια η πραγματικότητα δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Ένας είναι ο τροφοδότης, ο φορολογούμενος. Είτε για κράτος λέμε, είτε για τράπεζες, είτε, φυσικά, για ιδιώτες-οφειλέτες. Ο φορολογούμενος καλείται να πληρώνει α.τα χρέη του κράτους του (όπως διεφάνη με την ληστρική επιδρομή στα εισοδήματα με τα "Μνημόνια" και τα "Μεσοπρόθεσμα"), β.τα χρέη του οίκου του και γ. όπως αποδείχτηκε με την παροχή κρατικής εγγύησης ύψους €130 δις προς τις Ελληνικές Τράπεζες, ο φορολογούμενος εγγυάται για (και "αν" χρειαστεί θα πληρώσει και) αυτές. Είναι ένα σύστημα ελέγχου του πολίτη, ένα σύστημα υποδούλωσης του, μια αέναη μηχανή παραγωγής υποχρεώσεων και καταπάτησης δικαιωμάτων τριών επιπέδων. Οι φορολογούμενοι κυνηγούνται αγρίως, εμφανώς και απροκάλυπτα. Τα κράτη κυνηγούνται αγρίως, ημιφανώς και δυσκατάληπτα. Οι Τράπεζες ευνοούνται εντόνως. μονίμως, αφανώς και αδιάλειπτα.

Ας επιστρέψουμε τώρα στους φίλους μας στον Economist. Ας εξετάσουμε τα στοιχεία τους. Και ας ξεχάσουμε το ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ και να τα διαβάσουμε ως Χρέος ανά Κάτοικο ή Χρέος ανά φορολογούμενο που είναι ακόμα πιο σωστό.

Το χρέος ανά κάτοικο με βάση τα πιο συντηρητικά (και μάλλον παραπειστικά ως προς την πραγματικότητα) στοιχεία του Εconomist, είναι για την Ελλάδα περίπου $35.000. Ο Καναδός όμως, χρωστάει πιο πολλά, όπως και ο Ιταλός και ο Βέλγος. Και φυσικά ο Ισλανδός. Αλλά και ο Ιρλανδός. Ο Γάλλος περίπου τα ίδια. Ο Νορβηγός 6 χιλιάρικα περισσότερα, κοκ. Με βάση τα δικά τους τεφτέρια, η Ελλάδα δεν είναι καν ο νο.5 κίνδυνος στην Ευρώπη. Για να μην πω για τους δύσμοιρους Ισπανούς και Πορτογάλους όπου ενω είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Γερμανό, τον Βρετανό, τον Γάλλο, τα αρπακτικά τις έχουν ήδη βάλει σε "Μνημονιακή Ομπρέλα" με συνοπτικές διαδικασίες.

Φαντάζομαι δε, πως υποψιάζεστε τι ακολουθεί, αν δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Αν κάνουμε τους υπολογισμούς μας με βάση το Εξωτερικό Χρέος και όχι τα μπακαλο-ρεά των Gurus της σαπίλας και της διαφθοράς. Τι χρωστά λοιπόν ο κάθε Ευρωπαίος με βάση το Εξωτερικό Χρέος της χώρας του προς αυτό που παράγει;

Η νοικοκυρά κα. Μέρκελ, και ο Γάλλος ταπ ντε μποτέϊλ κος Σακορζί, χρωστούν πιο πολλά από τον κο Τσίπρα; Και την κα. Παπαρήγα; Ο κος Τσίπρας και η κα Παπαρήγα εντούτοις, πόρω απέχουν από το να αγωνίζονται ουσιωδώς στο πλαίσιο αυτής της θεόσταλτης για αυτούς, επιχειρηματολογίας.Γιατί απέχουν από τις συζητήσεις στην Βουλή; Γιατί δεν μας οδήγησαν ποτέ σε αυτά τα στοιχεία; Ούτε αυτοί γνωρίζουν; Κι αν δεν γνωρίζουν τι διάολο κάνουν εκεί έξω τόσα και τόσα χρόνια οι επαγγελματίες της αντιπολίτευσης και της αντίδρασης;

ΑΡΑ: Η επίκληση των ελλειμμάτων και του Δημόσιου Χρέους στην Ελλάδα και η παρεπόμενη "Κρίση Χρέους" στην οποία δήθεν πρωτοστατεί η χώρα ήταν και είναι μια φενάκη, μια εξαπάτηση του Ελληνικού λαού, ένα ΨΕΜΑ. Η Ελλάδα, ούσα δημοσιονομικά σε κακή κατάσταση, αλλά σε πολύ καλύτερη τελικά από τους άλλους και ο Ελληνικός λαός κατ' επέκταση, δεν είχε κανένα λόγο να υποστεί την βάσανο στην οποία τον ενέπλεξε όλος αυτός ο συφερτός. Ταλαιπωρούμαστε χωρίς αιτία. Αν είμαστε τέτοιοι που μας χαρακτηρίζουν, άλλο τόσο είναι και αυτοί και χειρότερα: τα ΔΙΚΑ τους τραπεζικά "ιδρύματα" (μάλλον άσυλα) έφεραν τον κόσμο στον γκρεμό. Η διαφθορά, ξεκινά πρώτα, από αυτούς που την επιβάλουν. Και είναι πολύ λίγοι αυτοί που μιλάνε για διαφθορά όντας οι ίδιοι διαφθορείς και διεφθαρμένοι.

Μια αναφορά, στο σημείο αυτό, στο Γερμανικό πολιτικο-δημοσιογραφικό συνάφι. Αφορμή, το κατάπτυστο και προσβλητικό για όλους τους Έλληνες εξώφυλλο του Spiegel με την Ελληνική σημαία σε μια κάσα και το πένθος στο πέτο του Ευρώ. Σαν τόσα άλλα προσβλητικά που έχουν προηγηθεί τους τελευταίους 18 μήνες με την ηθική και φυσική αυτουργία των αιρετών ή μη αρχόντων μας. Όπως η ίδια η Bundesbank μας πληροφορεί το Εξωτερικό Χρέος της Γερμανίας ανέρχεται σε 3,8 τρις Ευρώ. Θα δεχτούμε ότι αυτό το νούμερο είναι σωστό και όχι τα €4,7 τρις που δίνει η CIA και μάλιστα ένα χρόνο πριν (το 2010) και ότι η Γερμανία χρωστάει περίπου το 120% του ΑΕΠ της (το 2011) και όχι το 150% (το 2010 κατά την CIA). Η κύρια Μέρκελ λοιπόν και η κυβέρνηση σας αγαπητοί Γερμανοί, έχει επιβαρύνει το κράτος σας με "μόλις" €450 δις Ευρώ από τότε που εξελέγη. Όσο δηλαδή ΟΛΟ το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας και κάτι δεκάδες δις παραπάνω, το οποίο μπορούμε να βαφτίσουμε πλέον "Χρέος της κλίμακας Μέρκελ", αφού είναι ταμάμ τα νούμερα. Και τα νούμερα αυτά όπως και το διάγραμμα είναι και πάλι από την Bundesbank και το Χρέος αυτό όπως και τα νούμερα, δεν είναι το Εξωτερικό Χρέος της Ναυαρχίδας, αλλά μόνο το Δημόσιο Χρέος της, το οποίον σχεδόν διπλασιάστηκε. Αυτό το στατιστικό, ένα κομμάτι από το παζλ, με το οποίο σας αρέσει να παίζετε, ακολουθεί.

Και αν η Ελλάδα, φίλοι Γερμανοί, είναι γουρούνι σαν κι αυτά της όχι και τόσο μακρινής σας ιστορίας, τότε θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να μάθουμε τι θα ήταν η Μπανανία της Ευρώπης Ελλάδα, εάν της είχατε αποπληρώσει τα κατοχικά δάνεια και τις αποζημιώσεις. Σύμφωνα με τον Δαμιανό Βασιλειάδη, μέλος της Επιτροπής για την διεκδίκηση των Δανείων αυτών και των Επανορθώσεων (άλλο κομμάτι αυτό) "οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα ανέρχονται, βάσει επίσημων στοιχείων στα εξής: α. 7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938 (μας τα επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη των Παρισίων 1946) για την καταστροφή των βασικών υποδομών της χώρας. Σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τραπέζης της Ελλάδας (προ 15 ημερών) το ποσό αυτό υπολογίζεται σήμερα σε 108,43 δις ευρώ! ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ (με το ελάχιστο επιτόκιο του 3% το έτος υπερβαίνουν το 1τρις ευρώ!) β. 3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938 για το κατοχικό δάνειο (το ποσό αυτό υπολογίζεται σήμερα σε 50 δις ευρώ! ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ. Το κατοχικό δάνειο με το πληθωριστικό χρήμα που προκάλεσε συνέβαλε καθοριστικά στην πείνα και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς απ’ αυτήν (δεν είναι άλλωστε τυχαίο το σύνθημα που ακούστηκε πρόσφατα: ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΟΦΕΙΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΟ ΔΩΣΑΜΕ ΜΕ ΠΕΙΝΑ), γ. οι αποζημιώσεις των θυμάτων των 89 Ολοκαυτωμάτων (56.225 νεκροί). Ενδεικτικά, το Πρωτοδικείο της Λειβαδιάς με απόφασή του το 1997 επεδίκασε στα θύματα του Διστόμου (την οποία επισφράγισε οριστικά η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου το 2000) 35 εκ. δρχ ανά εκτελεσθέντα."

Εντελώς πρόσφατα, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, απέρριψε  την αναίρεση που είχε υποβάλει η Γερμανία κατά της ευνοϊκής απόφασης που είχε πετύχει το 2007 στο Εφετείο της Φλωρεντίας ο εκκλιπών δικηγόρος Γιάννης Σταμούλης, με την οποία δέχτηκε ότι μπορεί να γίνει κατάσχεση γερμανικών ακινήτων στο ιταλικό έδαφος, ώστε να αποζημιωθούν οι συγγενείς των εκτελεσθέντων. Το ποσό που καλείται πλέον να καταβάλει η Γερμανία,  ξεπερνά τα 75 εκατ. ευρώ ΜΟΝΟ για αυτήν την περίπτωση. ΦΥΣΙΚΑ τέτοιο δικαίωμα έχει εδώ και 11 χρόνια και το Ελληνικό Δημόσιο για την Γερμανική περιουσία εντός Ελλάδας, ενώ αναμφίβολα η εκτελεστότητα της απόφασης αυτής μπορεί να αναγνωριστεί πλέον, βάσει σχετικού δεδικασμένου, οπουδήποτε υπάρχει κρατική Γερμανική περιουσία. Πρόκειται για ένα ΝΟΜΙΜΟ δικαίωμα της χώρας το οποίο το Ελληνικό Κράτος δεν ασκεί, βεβηλώνοντας βάναυσα, μεταξύ άλλων, την μνήμη των πεσόντων.

Τέλος, φίλοι Γερμανοί, ίσως ξεχνάτε ότι σεις οι ίδιοι, πτωχεύσατε το 1930, προχωρήσατε σε αναρδιάθρωση το 1953 και βρεθήκατε σε στάση πληρωμών το 1990, όπως ο Γερμανός Οικονομικός Ιστορικός Albrecht Ritschl, διαβεβαιώνει στο Spiegel πρόσφατα, χαρακτηρίζοντας σας τον μεγαλύτερο Φεσατζή του 20ου Αιώνα.

Ας συνεχίσουμε όμως από 'κει που σταματήσαμε. Προσπερνώντας στην αναδρομή μας για το πως φτάσαμε ως εδώ τις μέρες του Μνημονίου και των άλλων επαίσχyντων κειμένων, ας δούμε μερικά χαρακτηριστικότα δείγματα γραφής, αυτών που τώρα κυβερνάνε. Αφού είπαν λεφτά υπάρχουν και δεν υπήρχαν, αφού προσπάθησαν να χαρίσουν χρέη και οφειλές ως ανεπίδεκτες εισπράξεως, αφού έβαλαν από την πίσω πόρτα τους καουμπόηδες της οικονομικής μαφίας στην χώρα μας, αφού ξεφτίλισαν κάθε Έλληνα και Ελληνίδα στα μάτια της κοινής γνώμης της Οικουμένης.

Η ένταξη της Ελλάδας στο "Μνημόνιο" δηλαδή σε καθεστώς "μερικού πραξικοπήματος", όπου πλέον κυβερνούν χαρτογιακάδες της Διεθνούς Τραπεζικής Κλίκας και όχι οι εκλεγμένοι "ηγέτες" της χώρας, επέφερε δραματική αύξηση της ανεργίας, εκτίναξη του Δημόσιου Χρεους και οδήγησε σε μια ανελέητη αποπληθωριστική συγκυρία, την πραγματική οικονομία. Το "Μνημόνιο" είναι μια λεόντειος σύμβαση, όπου χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο με την μέθοδο της φάκας, όπου κάθε βήμα προς το επόμενο στάδιο, εξαρτάται από την "καταβολή της επόμενης δόσης" με την απειλή της χρεοκοπίας. Είμαστε μόλις στην 5η δόση και η κυβέρνηση συμφώνησε 12, έως τον Μάρτιο του 2013. Έχουμε άλλα 7 βήματα, όπου ο έλεγχος "προόδου" μας, θα διαγωνίζεται για τον περαιτέρω ευτελισμό της Ελλάδας.

Η πολιτική που ασκείται για χάρη του "Μνημονίου" έχει όλα τα χαρακτηριστικά του δοσιλογισμού. Αφού απεκρύβησαν όλα τα στοιχεία που δεν συνέφεραν (όπως αυτά που προαναφέρθηκαν), με προσεκτικά βήματα το πολιτικό και δημοσιογραφικό λόμπι, μας οδήγησε στην κύρια φάση, αυτή της ολικής εκποίησης κάθε ζωτικού κομματιού της Ελληνικής Οικονομίας, σε ξένους. Η Ελλάδα, είναι ο λαγός ή αν προτιμάτε, το προστάδιο μιας εισβολής του Παγκόσμιου Οικονομικού Κατεστημένου made in USA στην Ευρώπη. Ο πόλεμος είναι μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ. Μάλλον θα αποδειχτεί πολύ σύντομος.

Είναι χαρακτηριστικά τα εξής:

Το κόστος δανεισμού από το Μνημόνιο επέφερε κέρδη ύψους €1,032 δις σε έναν χρόνο, σε αυτούς που δήθεν έσπευσαν να βοηθήσουν την δύσμοιρη χώρα μας.Φυσικά είναι ανυπολόγιστα τα προαναφερθέντα ασύλληπτα παράπλευρα κέρδη των όσων έχοντας εσωτερική πληροφόρηση για το κάθε βήμα της Ελληνικής Κυβέρνησης και οι οποίοι τάχα ήταν "Σύμβουλοι" μας και "Εμπειρογνώμονες", κινήθηκαν ενδεχομένως αναλόγως στις αγορές των Ομολόγων και των CDS. 

Δείτε ότι από την εισαγωγή του Μνημονίου, ο Ελληνικός λαός επιβαρύνεται με 4πλάσιο κόστος δανεισμού. Πολύ οδυνηρό αν σκεφτεί κάποιος ότι γίνεται κυριολεκτικά "για το τίποτα".΄Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβη με το "Μνημόνιο" είναι το άνοιγμα πολλαπλών πληγών, στο κορμί του Ελληνικού Κράτους δια διαρκούς μαστιγώματος με δόσεις. Ειδικότερα:

α. Το κόστος δανεισμού αυξήθηκε κατακόρυφα. Η Ελλάδα πλέον δανείζεται για 3 μήνες με το επιτόκιο που δανειζόταν πριν για 5 έτη.

β. Το Δημόσιο Χρέος εκτινάχθηκε στο μεγαλύτερο ποσοστό από την Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα πλέον είναι μια "επίσημα" κατάχρεη χώρα (προσοχή στο "επίσημα"). Δικαιολογεί πλέον κάθε παρέμβαση η (επίπλαστη) "εικόνα" της.΄

γ. Η Ελλάδα παραχώρησε εμμέσως, ευθέως και ανεπιφύλακτα Δημόσια Περιουσία, ως ασφάλεια (υποθήκη) για ένα Δάνειο (Μνημόνιο) το οποίο για να το αποπληρώνει, δανείζεται. Μπήκε δηλαδή σε μία κατεξοχήν φαύλη και ανατροφοδοτούμενη εξάρτηση. Για να σε εξοφλώ πρέπει να με δανείζεις.

δ. Η Ελλάδα παραιτήθηκε από κάθε δικαίωμα της να αναζητήσει πόρους (δανεισμό) με καλύτερους όρους από "φορείς" εκτός του Μνημονίου. Θα δανείζεσαι από εμάς και μόνο από εμάς.

ε. Η Δανειακή Σύμβαση εκχωρείται ελεύθερα σε τρίτους. Όποιο Κράτος ή "φορέας" το επιθυμεί, μπορεί να "αγοράσει" μέρος ή όλη ακόμη την Σύμβαση και να υποκατασταθεί αμέσως στον ρόλο του Δερβέναγα. Είναι αδιανόητο και όμως, το υπέγραψαν.

Υπάρχει δε η εξής παραδοχή: ότι έχει εγκαθιδρυθεί ένας "Ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης" ύψους 750 δις ευρώ , ο οποίος ψηφίσθηκε στις 10/5/2010 από τους 27 υπουργούς οικονομικών της ΕΕ.Οι χώρες της Ευρωζώνης,  ίδρυσαν μια εταιρεία, τον «Ευρωπαϊκό μηχανισμό διευκόλυνσης της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF), η οποία εταιρεία εκδίδει ομόλογα,  χρηματοδοτούμενα από τις "αγορές" για την στήριξη τάχα των λεπρών. Για τα ομόλογα αυτά  εγγυώνται τα κράτη της ζώνης του Ευρώ για το συνολικό ποσό των 440 δις ευρώ. Αντιλαμβάνεστε το κωμικό και παράδοξο, το ότι εδώ δηλαδή, τα υπερχρεωμένα ευρωπαϊκά κράτη δανείζονται για να μας δανείσουν ουτωσώστε να αποπληρώσουμε τα δανεικά μας και για να δέσει το γλυκό, εγγυώνται κιόλας. Άλλα €60 δις προέρχονται από το άλλο Οργουελικό δημιούργημα, τον «Ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας» (EFSM), μέσω του οποίου η Κομισιόν (τα κράτη πάλι), μπορούν να συνάψουν δάνεια από τις αγορές και να τα δανείσουν σε αυτούς πους τους βάπτισαν λεπρούς. Είναι η ίδια πατέντα με άλλη ταμπέλα. Τέλος, το ΔΝΤ ως τρίτο "σκέλος" του μηχανισμού στήριξης,συμμετέχει με 250 δις ευρώ. Οι "μηχανισμοί" αυτοί δεν είναι παρά τεράστιες δανειακές συμβάσεις με δανειολήπτες τους χρεοκοπημένους ήδη κρατικούς οργανισμούς της Ευρωζώνης και με αφορμή μια "τάχα" αδύναμη και κατατρεγμένη χώρα (στην ουσία όπως καταδείχτηκε, είναι όλοι οι φαρισαίοι τέτοιοι - χρεοκοπημένοι). 

Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά ένα ακόμη βήμα προς την εξουσίαση των κρατών της Ευρώπης από τα υπερατλαντικά συμφέροντα, μέχρι την στιγμή που θα πέσουν λιπόθυμα και εξαντλημένα από την ζάλη του υπερδανεισμού και της υπερχρέωσης (έχοντας φυσικά για εύκολο και εξιλαστήριο θύμα την Ελλάδα). Είναι ένα μεταβατικό στάδιο και μάλλον υποκρύπτεται και ένα οργανωμένο σχέδιο. Κάποια απολύτως αντικειμενικά δεδομένα μαρτυρούν του λόγου το αληθές.

Εξετάζοντας την κατάσταση στον βραχυπρόθεσμο δανεισμό προ Μνημονίου, φαίνεταιι ότι η Ελλάδα βρισκόταν σε σταδιακή αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού της τα τελευταία χρόνια, κάτι πολύ καλό για την χώρα, αλλά πολύ κακό για τους πιστωτές της : 

Και κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όπως προελέχθη, τον Απρίλιο του 2010 το Ελληνικό Δημόσιο παύει να δανείζεται με ομόλογα (τα οποία πλέον, με διάρκεια ζωής κάποιων ετών, θεωρούνται "υψηλού ρίσκου") και δανείζεται μόνο με βραχυπρόθεσμους τίτλους, αποκλειστικά και μόνο, διάρκειας 3 ή 6 μηνών, με την δικαιολογία πάντα των "υψηλών ελλειμμάτων / ιστορικού χρέους" (φενάκη όπως αναφέρθηκε).

Ρίχνοντας μια ματιά στο chart των λεγόμενων "spreads", βλέπουμε ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν στην αγορά των ομολόγων, λίγο πριν και λίγο μετά την εκάστοτε δημοπρασία. 

Βλέπουμε ένα "παράξενο" παιχνίδι τιμών, όπου "συμπτωματικά" οι τιμές των ομολόγων βρίσκονται στο υψηλότερο ή χαμηλότερο επίπεδο της συγκυρίας, δηλαδή της εκάστοτε δημοπρασίας.  Το διάγραμμα αυτό, που θα το ονομάσουμε Διάγραμμα Συμπτώσεων - "Του Αγίου Μνημονίου το Ανάγνωσμα" γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον, αν δούμε πως και πότε συμπίπτουν με αυτό, οι ανακοινώσεις της εταιρείας αξιολόγησης Moody's (αμήν) η οποία μας υποβάθμιζε αγρίως από την αρχή της "κρίσης", συμπτωματικά δε, επέδειξε τις πιο άγριες διαθέσεις της, μία μέρα πριν την προγραμματισμένη δημοπρασία εντόκων γραμματίων του περασμένου Μαρτίου (3/2011). Ξεχνάμε βέβαια, ότι τον Δεκέμβριο του 2009, ο ίδιος οίκος θεωρούσε άστοχες της ανησυχίες για την Ελλάδα. Δεν ήταν ακόμη η ώρα του πανικού, βλέπεις. Αν ψάξετε το διάγραμμα παρακάτω, η ανακοίνωση αυτή είναι στο 2ο βελάκι από αριστερά. Όποιος διαβάζει διαγράμματα καταλαβαίνει. Ένα μήνα αργότερα ή 30 ημέρες ή 720 ώρες,  η Moody's υποβάθμιζε την Ελλάδα. Η ώρα είχε φτάσει.

Όπως επίσης παρατηρούμε, κάθε άλλο παρά "τυχαίες" είναι σε αυτό το ράλι κερδοσκοπίας που παίζεται στην πλάτη του Ελληνικού λαού, οι "εκθέσεις του Οίκου Αξιολόγησης Moody's," οι οποίες, μαζί με την Fitch και την S&P, πυροδότησαν σχεδόν ΚΑΘΕ φορά "όπου έδει" τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε αυτήν την κλειστή αγορά. Για την οικονομία του χώρου, δεν παρατίθενται τα αντίστοιχα διαγράμματα του Ελληνικού Χρηματιστηρίου και της αγοράς των CDS, όπου αντίστοιχες κινήσεις ακολουθούν τις ανακοινώσεις αυτών των χρηματο-εξαρτημένων τυράννων του πλανήτη μας, ή οικονομικών δολοφόνων ή τρομοκρατών, όπως τους αποκάλεσε ο John Perkins, ο γνωστός για το βιβλίο του "Ιστορίες ενός οικονομικού δολοφόνου".

 

Η Μoody's και οι φίλες της είναι 3 Αμερικάνικες εταιρείες, που μόνες τους ελέγχουν την παγκόσμια αγορά αξιολόγησης κατά 95%, τις αποκαλούν δε ως το τρίο των τρελών ή "trio inferno". Τίποτα δεν κουνιέται αν δεν το αξιολογήσουν 3 Αμερικάνικες Ιδιωτικές Εταιρείες. «Υπάρχουν δύο υπερδυνάμεις:», έγραφε το 1996 ο βραβευμένος με Pulitzer, νεο-φιλελεύθερος Thomas Friedman, «οι Η.Π.Α. και η εταιρεία αξιολόγησης Moody’s. Πιστέψτε με, δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο, ποια από τις δύο διαθέτει τη μεγαλύτερη ισχύ». [περισσότερα και απόλυτα κατατοπιστικά σε ένα ακόμα εξαιρετικό άρθρο του κ. Βιλιάρδου - όπως ποιοι είναι μέτοχοι των Δούρειων αυτών Ίππων της εσωτερικής πληροφόρησης, οι μεθοδεύσεις και οι απατηλές πράξεις και παραλείψεις τους]. 

Αν θέλετε να δείτε ένα πολύ εξώφθαλμο παράδειγμα οικονομικής τρομοκρατίας, θα σας αναφέρω το ακόλουθο περιστατικό. Tην 1η Μαρτίου 2011 γίνεται γνωστό ότι "Κατά των τριών μεγάλων οίκων αξιολόγησης, Standard & Poor’s, Moody’s και Fitch, στρέφεται δικαστικά ομάδα δικηγόρων της Ισπανίας, κατηγορώντας τους για δημοσίευση αναληθών εκθέσεων σχετικά με την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Σε μια κίνηση που, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Spiegel, αποτελεί κάτι αντίστοιχο της μάχης του Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ, οι δικηγόροι κατέθεσαν μήνυση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας, ισχυριζόμενοι ότι οι εκθέσεις αυτές τη ζημίωσαν, καθώς είχαν αποτέλεσμα την εκτίναξη του κόστους δανεισμού της χώρας.Η μήνυση που κατατέθηκε, αποτελείται από 55 φακέλους και υιοθετεί τα βασικά επιχειρήματα τριών αντίστοιχων μηνύσεων στις ΗΠΑ με τη στήριξη των αμερικανικών εισαγγελικών αρχών. Οι δικηγόροι συνεργάζονται με τις γερμανικές αρχές που χειρίζονται ανάλογη υπόθεση στην Κάτω Σαξονία. Οι μηνυτές υποστηρίζουν ότι η «σύγκρουση συμφερόντων» των τριών οίκων, κατά της οποίας έχουν καταφερθεί όλοι οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ, επέφεραν ζημίες δεκάδων εκατομμυρίων. Και ζητούν πρόστιμα και ποινές φυλάκισης για τους υπευθύνους των οίκων διάρκειας έξι μηνών έως και τεσσάρων ετών για «διαστρέβλωση των τιμών στις αγορές» προς όφελος των πελατών τους.Ο εκπρόσωπος των μηνυτών, Γκονθάλο Μπόγιε, δήλωσε στο Spiegel ότι χρειάζεται όχι μόνο διαφάνεια, αλλά και δημόσιοι φορείς που να ελέγχουν τους οίκους αξιολόγησης. Κατά την εκτίμησή του, η διαδικασία θα διαρκέσει ίσως και τρία χρόνια, καθώς οι οίκοι θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να καθυστερήσουν την υπόθεση. Προς το παρόν, αντίδραση εκ μέρους τους δεν έχει υπάρξει. Ωστόσο, αν η έκβαση της υπόθεσης είναι δυσμενής γι’ αυτούς, οι υπεύθυνοι των οίκων ενδέχεται -σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό- να αντιμετωπίσουν ποινές κάθειρξης έως και έξι ετών. (...)Οι Γερμανοί δικηγόροι συνεργάζονται με τους Ισπανούς συναδέλφους τους. Οπως εξηγεί ο Γερμανός δικηγόρος Γιενς-Πέτερ Γκίσεν, «είμαστε πεπεισμένοι ότι έφθασε η ώρα να δοθεί τέλος στην εξουσία των οίκων αξιολόγησης. Ως σήμερα, φαίνεται να επηρεάζουν περισσότερο την ανάπτυξη μιας χώρας από τους ίδιους τους πολιτικούς που εξελέγησαν από τον λαό».

Τι ακολούθησε; Η Moody's υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας, λίγες ημέρες μετά, χωρίς κανένα ουσιαστικά λόγο... Ουδέν σχόλιο.

Όπως επισημαίνει εξάλλου και ο καθηγητής κ. Ζαπουνίδης "Το Δεκέμβριο του 2001 όταν οι τρεις Οίκοι Αξιολόγησης πρότειναν την «Αγορά» των Μετοχών της Enron, τέσσερις μέρες μετά πτώχευσε - Το Σεπτέμβριο του 2008 δε διέγνωσαν, αλλά μάλλον συγκάλυψαν την Κατάρρευση της Lehman Brothers και λίγους μήνες πριν καταρρεύσει η οικονομία της Ισλανδίας την είχαν αξιολογήσει Θετικά".

Εντούτοις, υπάρχουν και κάποιοι σαν τον Γιώργο Καισάριο, οι οποίοι θεωρούν ότι οι "οίκοι αξιολόγησης" "δεν θέλουν το κακό του οποιουδήποτε. Δεν λειτουργούν σε συνεννόηση με κανέναν και σχεδόν πάντα οι απόψεις και αξιολογήσεις τους είναι behind the curve. Τέλος, επιβεβαίωση της τάσης και των γεγονότων προφέρουν παρά οτιδήποτε άλλο - οι οίκοι αξιολόγησης λειτουργούν σαν τους ορκωτούς λογιστές". Ήμαρτον.

Απο κει και πέρα: 4 Αμερικάνικες Τράπεζες, η JP Morgan, η Citibank, η Goldman Sachs και η Bank of America, ελέγχουν την παγκόσμια αγορά παραγώγων, με θέσεις άνω των 200 τρις δολαρίων, όπως ήδη αναφέραμε στο πρώτο μέρος της ανάρτησης.

Στο κλείσιμο του 2009, οι ίδιες τράπεζες είχαν ίδια κεφάλαια ίσα περίπου με $600 δις.

Και είναι να γελάει κανείς, όταν σκέφτεται ότι η Ελλάδα είναι ΤΟ πρόβλημα στην Οικουμένη, όταν οι 4 Αμερικάνικες τράπεζες τζογάρουν γύρω στις 300 φορές ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από τα ίδια κεφάλαια τους ΜΟΝΟ στην αγορά παραγώγων! Και ότι αυτά που τζογάρουν είναι 3,5 φορές περισσότερα απο το παγκόσμιο ΑΕΠ! Είναι να γελάει κανείς, ότι τάχα η Ελλάδα είναι το πρόβλημα, όταν η Ελλάδα έχει μεγέθη Εξωτερικού Χρέους σχεδόν "ισότιμα" ή και καλύτερα, από την Γερμανία, την Ισπανία, την Ελβετία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Γαλλία, την Ιταλία, την Βρετανία και εντούτοις δέχεται να την βιάζει το τραπεζικό κονκλάβιο... Όταν η Ελλάδα, ο βόθρος της Οικουμένης, έχει Δημόσιο Χρέος προς ΑΕΠ όσο οι 7 πλουσιότερες χώρες στον πλανήτη (G7). Όταν η Ελλάδα, η απόκληρη, δεν έχει αλλάξει σε τίποτα την εικόνα του Δημόσιου Χρέους της τα τελευταία 20 χρόνια και "ξαφνικά" στο εικοστό έτος, κάποιοι θυμήθηκαν ότι έχει χρέη και ελλείμματα και ο πρωθυπουργός της, ο οποίος αποδεδειγμένα δεν ξέρει (;) που του πάνε τα τέσσερα από οικονομικά, φρόντισε εντούτοις να ζητήσει την βοήθεια του ΔΝΤ, μόλις 2 μήνες από την εκλογή του, όπως αποκάλυψε ο κατηγορούμενος για βιασμό κ. Stross Kahn.

Όσο δε, για τις αγορές Over The Counter (OTC), την χαβούζα του παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Συστήματος όπου δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, καμία εποπτεία, μηδενική καταγραφή και βαθύ σκοτάδι,οι συνολικές θέσεις ανέρχονταν, σύμφωνα με την σχετική έκθεση της Τράπεζας των Διεθνών Διευθετήσεων, σε $601 τρις τον Δεκέμβριο του 2010. Αυτό ισοδυναμεί με 10 φορές το Παγκόσμιο ΑΕΠ ή με 1500 φορές το Χρέος της Ελλάδας ή 30 φορές το Χρέος των ΗΠΑ. Μιλάμε, όπως αντιλαμβάνεστε, για το απόλυτο θέατρο Σκιών, αν κάποιος ισχυρίζεται σοβαρά, ότι η "κρίση χρέους" είναι Ελληνική, ότι η Ελλάδα είναι τάχα το πρόβλημα και τα τοιαύτα. Είναι ΟΛΑ, ένα ψέμα.

 

Το ψέμα αυτό όμως ειναι καλά ζυγισμένο και σερβιρισμένο και ακολουθεί την πεπατημένη της Τουρκίας, όπου όλα όσα γίνονται εδώ τώρα, έγιναν (και εκεί) σε 2 μήνες προτού προλάβουν να συνέλθουν από το σοκ οι Τούρκοι πολίτες. Απτές απόδειξεις των ανωτέρω, παρέχει η αξιολόγηση της πρακτικής που ακολουθήθηκε σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις, τις οποίες η Κυβέρνηση (αλλά και όλο το πολιτικό σύστημα) ελάμβανε κατά το διάστημα που διέδραμε.

Συγκεκριμένα και ενδεικτικά:

Στις 11 Φεβρουαρίου του 2011, μόλις πριν 4 μήνες, η "Τρόϊκα" παραχωρεί την τελευταία της συνέντευξη. Εκεί ανακοινώνεται η βούληση - ορντινάντσα του Φρουραρχείου, για πώληση Δημόσιας Περιουσίας, ύψους €50 δις.

Αμέσως μετά λαμβάνουν χώρα οι εξής παραστάσεις του Πολιτικού μας Θιάσου:

"Ξεσπάει" τάχαμου, πολιτική "θύελλα", με "έντονες αντιδράσεις" από το "Μαξίμου" και τα άλλα πολιτικά κόμματα. Το (κατάχρεο) συγκρότημα του ΔΟΛ, άξιος παραστάτης στον Πρωθυπουργικό Αγώνα, εμφανίζει τον αγέρωχο και προβληματισμένο "λεφτά υπάρχουν", στο Παλάτι, να βαδίζει επελαύνων κατά του ζυγού, στα ακριβά μάρμαρα.

 Στη συνέχεια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με το συμβολικό όνομα Πεταλωτής, εκδίδει αγανακτισμένη ανακοίνωση κατά των Βαρβάρων, όπου τονίζει ότι "έχουμε ανάγκη (μην ξεχνιόμαστε) αλλά έχουμε και όρια". Η φωτό αυτήν την φορά, εμφανίζει τον Πεταλωτήν, να έχει αφιππεύσει τον Βουκεφάλα και να ατενίζει με βλέμμα αντιστράτηγου της Αυλής, τον Κατακτητή, με φόντο τους Δωρικούς Κίονες. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι η σθεναρά αντίστασις της Αντιβασιλείας και η μετ' αυτής άρνηση, ήταν μια τρανή απόδειξη της Φιλοπατρίας και της Τόλμης και του επαγομένου Θάρρους του "λεφτά υπάρχουν" έναντι της αδόκητης εξελίξεως. Είναι άλλωστε νωπές οι μνήμες όπου ο "λεφτά υπάρχουν" ξιφουλκούσε πεντάκις στις συνεδριάσεις της Bildeberg ατρόμητος, χωρίς "τον φόβο μήπως... αλλοιωθεί από την επαφή με διαφορετικές απόψεις, έχων, αντιθέτως, τη δύναμη να αναμετράται με αυτές, με βάση τις γνωστές θέσεις οι οποίες διατυπώνονται, ούτως ή άλλως", οπως κάποτευπογράμμιζε ο παρά τω Βασιλεί, Υπασπιστής Αθανασάκης.

Ευθύς αμέσως, ο "λεφτά υπάρχουν", ως ήρεμη δύναμη, αναγγέλει: "Συνταγματικό φρένο στην πώληση Ελληνικής γης - Προσεχώς στην Βουλή": «Προτείνω ένα νόμο, για να απαντήσουμε με πράξεις σε κάθε καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετο, ότι η δημόσια γη δεν πωλείται, ούτε μεταβιβάζεται, ούτε ανταλλάσσεται, όπως μπορεί να έγινε με το Βατοπαίδι. Θα καταθέσουμε νόμο, που θα κατοχυρώνει μια και για πάντα τη δημόσια γη. Και θα ζητήσω από όλα τα κόμματα της Βουλής να τον ψηφίσουν, μετά από ουσιαστικό διάλογο που θα προηγηθεί. Στο πλαίσιο της Αναθεώρησης, αυτή η ρήτρα θα πάρει συνταγματική ισχύ. Πάγια θέση μας είναι -και το λέω για όσους εντός και εκτός της χώρας δεν το έχουν εκτιμήσει- ότι μιλάμε για αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, για ανάπτυξη και αποπληρωμή χρεών. Να μη συγχέεται ο όρος αξιοποίηση με τον όρο πώληση. Η Ελλάδα δεν πουλάει τη γη της.»

Δεν πέρασαν ούτε 120 μέρες και ο νέος "Τσάρος" της Οικονομίας, ο "πολύς" κ. Βενιζέλος, καταθέτει με πρωτοφανή ταχύτητα και ζήλο, τον εκτελεστικό Νόμο του νέου Προγράμματος Υποδούλωσης, με το οποίο η Ελλάδα καλείται να εκποιήσει το 1/4 της πιο σημαντικής της περιουσίας, ό,τι φιλέτο υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτόν τον υπόδουλο τόπο. Στο άρθρο 5, αυτού του επαίσχυντου, αντισυνταγματικού, αντεθνικού, ανομιμοποίητου νομοθετήματος, με το οποίο συστήνεται ΑΕ ξεπουλήματος ("ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ"), ορίζεται:

"1. Η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του Ταμείου διενεργείται  με κάθε πρόσφορο τρόπο και κατά προτίμηση, με:
α) Πώληση. "

Ενώ στο Άρθρο 18 αναφέρεται "«Δημόσια κτήματα» είναι τα ακίνητα οποιασδήποτε φύσης που ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο, σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, σε δημόσιους οργανισμούς με μορφή νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου ή και σε εταιρίες που αποκτούν τα ακίνητα των παραπάνω φορέων με σκοπό την εκμετάλλευσή τους."

Στο Άρθρο 14 εξάλλου, προβλέπεται η παραχώρηση Παραλιών και Αιγιαλού για 50 έτη.

ΠΟΥΘΕΝΑ δεν υπάρχει συνεπώς, απαγόρευση πώλησης Δημοσίων Κτημάτων, παρά μόνο, το αντίθετο. Προβλέπεται ρητά. 

Τέλος, η μέγιστη ΑΠΑΤΗ, όλης αυτής της ιστορίας, κρύβεται στο συνδυασμό των ακολούθων:

Στο άρθρο 1 παρ. 2, αναφέρεται ότι  "Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας", κοινώς πουλάμε για να ξεχρεώσουμε. Αμ δε.

Όπως στο πρώτο μέρος της ανάρτησης δείξαμε ότι το "Μνημόνιο" (και τα 110 δις που λαμβάνουμε ως "βοήθεια") θα κατευθυνθούν εξ ολοκλήρου στην αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν τα επόμενα χρόνια και μόνο, ΑΡΑ τα λεφτά αυτά τα πήραμε για να τα επιστρέψουμε με τόκο στους πιστωτές μας, να εξυπηρετήσουμε παλαιότερα τοκοχρεωλύσια, έτσι και ΤΩΡΑ, ΟΠΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΟΥ 2011  ΠΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΚΑΙ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΚΤΕΛΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, τα 50 δις που υποτίθεται θα εισπράξουμε - αποκλείεται -  από το ξεπούλημα του Ελληνικού Κράτους, τούτα θα χρηματοδοτήσουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ την αποπληρωμή των ΤΟΚΩΝ της Διεθνούς Τραπεζικής Σπείρας, τα επόμενα 3 χρόνια. Θαυμάστε:

Την επόμενη τριετία, το υπόδουλο και δύσμοιρο Ελληνικό κράτος, θα κληθεί να πληρώσει για τόκους στο Αμερικανοκεντρικό Τραπεζικό σύστημα, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ (σελ.27 Προϋπολογισμού 2011), το ποσό των €72 δις!! Πρόκειται για ένα πρωτοφανές ξεπούλημα. Άρα και 50 δις να εισπράξει η αστοιχείωτη αυτή κυβέρνηση (ή άλλη), το Δημόσιο Χρέος θα αυξάνεται (και θα αυξάνεται και θα αυξάνεται) και η Ελλάδα θα βυθίζεται (και θα βυθίζεται και θα ξεπουλιέται). Τα €50 δις δεν φτάνουν ούτε για να καλύψουν ταεκτιμώμενα ελλείμματα της επόμενης τριετίας...

Πλέον, μετά από τον καταρράκτη αυτών των στοιχείων, είναι ξεκάθαρο τι έχει συμβεί.

Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, βαδίζοντας σε ένα άριστα στρωμένο χαλί που του έστρωσε η απελθείσα κυβέρνηση της "ήπιας προσαρμογής" και της "νέας διακυβέρνησης", βασιζόμενος σε ό,τι του σέρβιραν ως αληθινό, ή ακόμα χειρότερα, σύμφωνα με ισχυρότατες ενδείξεις, όντας ο ίδιος μέλος αυτής της ομάδας αστοχίας(αυτά ας τα ερευνήσουν άλλοι), εξετελεσε από την πρώτη στιγμή της ανάδειξης του ένα άψογο σχέδιο οικονομικού πανικού και καταστροφολογίας, έσυρε την χώρα στην υπογραφή μιας καταπλεονεκτικής συμφωνίας χωρίς καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση και υποθήκευσε την ίδια και το μέλλον της για 110 δις αρχικά, προκειμένου να μπουκώσει τους αδηφάγους φίλους του, ανοίγωντας την πόρτα της κολάσεως, καθώς υπέγραψε μια σύμβαση που όμοια της δεν υπέγραψε ποτέ η Ελλάδα, κανείς κυβερνήτης της,  υπό τον ζυγό κανενός κατακτητή. Αρνήθηκε πεισματικά, αυτό που όλα σχεδόν τα έθνη έπραξαν σε παρόμοιες συνθήκες, δηλαδή την αναδιάρθρωση του χρέους, λες και τον λιθοβολούσαν, λέγοντας του ότι ξέρεις, αντί να τους ρουφάς το αίμα, μπορείς να διαπραγματευτείς την μερική ΜΗ αποπληρωμή του χρέους μας, προτείνοντας ένα haircut. Ότι είσαι ο μεγαλύτερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, διότι έχεις την μεγαλύτερη ανεργία, το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, τα μεγαλύτερα τοκοχρεωλύσια, την μεγαλύτερη φορομπηχτική πολιτική, τα μεγαλύτερα ελλείμματα, την μεγαλύτερη ύφεση και την μεγαλύτερη εξαθλίωση του Ελληνικού λαού από το 1974 επειδή τάχα είχες 112% Χρέος προς ΑΕΠ, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια και... διπλάσια ελλείμματα όπως είχες και το 1985, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1995 όταν ήσουν στην δραχμή - και μάλιστα, όταν βρίσκεσαι στην δίνη της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης αιώνων.

Ο ίδιος και ακατανόμαστος πλέον, σύρει την χώρα στην 2^η φάση της πλήρους υποταγής με την υπογραφή ενός "μεσοπρόθεσμου προγράμματος" το οποίο ΤΙΠΟΤΑ και για ΚΑΝΕΝΑΝ δεν θα αποφέρει όφελος, πλην των ίδιων των πιστωτών/κατακτητών. Η ιστορία θα γράψει: Ο Ανδρέας Παπανδρέου ξεβράκωσε την Ελλάδα και ο Γιώργος Παπανδρέου την ξεπούλησε. Μόνο ως κακόγουστο αστείο θα πρέπει να εκληφθεί συνεπώς, η αφίσα παραπάνω, η οποία γέμισε τους δρόμους της Αθήνας. Κάποιοι ακόμα, δεν έχουν καταλάβει τίποτα και ούτε πρόκειται, φυσικά.

Διότι, όλα τούτα  συμβαίνουν την στιγμή που ΗΔΗ, με το Μνημόνιο, το καθεστώς αυτό, έχει εκχωρήσει στους πιστωτές του το δικαίωμα να υποθηκεύουν και άρα, σε περίπτωση υπερημερίας, να ΚΑΤΑΣΧΟΥΝ, Δημόσια Περιουσία ύψους €130 δις. Έχει δηλαδή ΗΔΗ εμμέσως, μεταβιβάσει το 50% της Δημόσιας Περιουσίας και το δικαίωμα εκβίασης του Έλληνα πολίτη, όποτε/όπου χρειαστεί. Ως γνωστόν (; ) η Ελλάδα υπέγραψε επί παραδείγματι, την Δανειακή Σύμβαση των 80 δις ("Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης") αναλαμβάνοντας ρητά την υποχρέωση, να καταβάλει τα δάνεια που έλαβε με διακρατικές συμφωνίες και σε περίπτωση που αθετήσει αυτήν την υποχρέωση της (δηλ. σταματήσουν να την δανείζουν, αυτοί που την δανείζουν, όπως την δανείζουν - αυτό σημαίνει "αθετήσει") το σχετικό κεφάλαιο καθίσταται "άμεσα ληξιπρόθεσμο και απαιτητό". Αυτό τι σημαίνει; Ότι η Ελλάδα έχει ήδη αναλάβει να αποπληρώσει αυτό το τεράστιο ποσό των 80δις και εάν δεν το πράξει, οι Δανειστές της μπορούν να καταγγείλουν την Σύμβαση, μεταξύ αλλων, για αθέτηση της από την πλευρά της Ελλάδας. Στην συνέχεια έχουν κάθε δικαίωμα να προβούν σε αναγκαστική εκτέλεση της σύμβασης, απλά σε κατάσχεση κρατικής δημόσιας περιουσίας, έως του ποσού της απαίτησης τους. Εκτός κι αν αφελώς κάποιος πιστεύει, ότι οι Πιστωτές μας, οι οποίοι μας δανείζουν για να τους πληρώνουμε τα τοκοχρεωλύσια, αν κάποια στιγμή (όποτε αυτοί θελήσουν) πάψουν να μας δανείζουν, εμείς θα βρούμε τον μαγικό τρόπο να τους αποπληρώσουμε αυτά τα τεράστια ποσά. Για όσους δε υποστηρίζουν ότι κατάσχεση Δημόσιας Περιουσίας δεν επιτρέπεται, ας διαβάσουν τους εδώ και πολλά έτη πλέον θεσμοθετημένους νόμους που το επιτρέπουν και την σχετική νομολογία των Δικαστηρίων μας. Συνεπώς, η απειλή της μη καταβολής της 5^ης δόσης (ή της όποιας δόσης - αφού ούτε αυτό επετεύχθη, η εφάπαξ δηλαδή καταβολή της "βοήθειας"), είναι ουσιαστικά απειλή ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ αυτής της περιουσίας, την οποία έχει ήδη εκχωρήσει με αχώνευτο  τρόπο η σημερινή εξουσία και το όλο σύστημα, με την ψήφο ή την ανοχή της Βουλής. Η όλη κατάσταση αγγίζει τα όρια του δοσιλογισμού, αν τώρα συνεκτιμήσουμε τα ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΨΕΥΔΗ και την ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ στα οποία βασίστηκε όλο αυτό το παραμύθι.

Υπενθυμίζεται ότι η κυβέρνηση ακολούθησε από πολύ νωρίς την επικοινωνιακή αυτή πολιτική. Μόλις απο τις δηλώσεις Προβόπουλου περί ελλείμματος, τον Οκτώβριο του 2009, η κυβέρνηση εμφάνιζε πάντα το προσωπείο του ξαφνιασμένου, απορημένου, οργισμένου κλπ.

 Όλα τα παραπάνω θα ήταν απλώς ενδείξεις ανικανότητας, ή ατυχείς χειρισμοί, ή γκαιμπελισμός και image - making στα οποία μας συνήθισαν 30 χρόνια τώρα όλοι δαύτοι. Όμως, εδώ υπάρχει κάτι πολύ άσχημο, το οποίο ο πάσα εις μπορεί να ερευνήσει, αλιεύοντας τις σχετικές πληροφορίες από το διαδίκτυο. Πρόκειται για το Ελληνικό think-tank που ιδρύθηκε σιωπηρά την δεκαετία του '80 από τον καθηγητή Θάνο Βερέμη ονόματι ΕΛΙΑΜΕΠ. Το ίδρυμα αυτό αν δεν το ξέρετε, χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Υπουργείο Εξωτερικών, τα funds του Soros, του Ford, την Daimler-Chrysler, το Γραφείο Τύπου και πληροφοριών του NATO, το Ταμείο αδελφών Ροκφέλλερ, το Ίδρυμα Ροκφέλλερ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το United States Institute of Peace, που ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται από το Αμερικανικό Κογκρέσο, κλπ.

Σύμφωνα με τους ίδιους, μεταξύ άλων το ΕΛΙΑΜΕΠ "Παρέχει στους διαμορφωτές πολιτικής, τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και αλλού, έγκυρη και ανεξάρτητη πληροφόρηση, αναλύσεις και προτάσεις πολιτικής. Εκπαιδεύει επαγγελματίες (μεταξύ άλλων, δημόσιους λειτουργούς, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς) σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η πρόληψη, διαχείριση και επίλυση συγκρούσεων, η παρακολούθηση των δημοκρατικών εκλογών, η συμβολή σε μια ενισχυμένη κοινωνία πολιτών και ο ρόλος των μέσων μαζικής επικοινωνίας σε κοινωνίες πολιτών" κλπ. Ως εδώ "καλά". Τα ωραία αρχίζουν, όταν κάποιος διαβάσει για την διαπλοκή αυτού του think-tank με την Λέσχη Bildeberg. Για να μην το πολυ-κουράζουμε, τα τελευταία 20 χρόνια, μέλη αυτού του think-tank παρέστησαν στις συνεδριάσεις της Λέσχης. Σε πόσες; Δεκαέξι (16) - αν μέτρησα καλά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Οφείλω να πω, πως και εμάς εδώ στον Επίκουρο μας προκαλούν τρομερή κατάπληξη όλα τα παραπάνω. Τι "είδους" υποτροφίες και τι ποσού και σε ποιους και για ποιες υπηρεσίες, είναι αρχικά ένα ερώτημα. Όταν κάποιος δει προσεκτικότερα ποιοι εμπλεκονται, η έκπληξη μεγαλώνει:

Ο Αντιπρόεδρος Θεόδωρος Κουλουμπής, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας ΠΑΡΟΝ, "Αμερικανός πολίτης, έχει υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό και έχει δουλέψει σε κρίσιμες υπηρεσίες του αμερικανικού πενταγώνου". Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο κ. Κουλουμπής υπηρέτησε στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων επί ΝΔ αλλά και στην ακαδημία που εκπαιδεύει τους Έλληνες διπλωμάτες. Γενικός Γραμματέας είναι ο Αλέξης Παπαχελάς, διευθυντής μεταξύ άλλων της Καθημερινής. Ταμίας, ο Παναγής Βουρλούμης, πρώην Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου, Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΤΕ, σε βάρος του οποίου έχουν ασκηθεί δύο ποινικές διώξεις για κακουργηματικές πράξεις. Μέλη ο  Γιώργος Δαυίδ, πρόεδρος της Coca Cola και πρωταθλητής στις κλήσεις στην Bildeberg (πάνω από 10), ο Μίνωας Ζομπανάκης, πρώην σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο Γεώργιος Αντωνετσής  πρώην αρχηγός ΓΕΑ, ο Θάνος Ντόκος, Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ  πρώην Επιστημονικός Υπεύθυνος της Διεύθυνσης Στρατηγικών Μελετών, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και επισης  πρώην συνεργάτης του Υπουργείου Εξωτερικών σε θέματα ΝΑΤΟ. 

"Τιμητικό Συμβούλιο", ο  Αλέξανδρος Φίλων, Πρέσβης / Διευθυντής ε.τ., Κέντρο Ανάλυσης και Σχεδιασμού (ΚΑΣ) στο Υπουργείο Εξωτερικών, Νικόλαος Λαζαρίδης, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, Ιωάννης Καρτάλης, Διευθυντής Σύνταξης «Το Βήμα Της Κυριακής». Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, κ. Βαληνάκης, έχει διατελέσει επί σειρά ετών (1988-1998) γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, ενώ, σε ό,τι αφορά το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το ίδιο το ΕΛΙΑΜΕΠ αναλαμβάνει συχνά σεμινάρια επιμόρφωσης των αξιωματικών του ΓΕΕΘΑ. Και συνεχίζουμε: Παύλος Αποστολίδης (πρώην διοικητής της ΕΥΠ), Μιχάλης Μυριάνθης των Ελληνικών Πετρελαίων (ΕΛΠΕ), του Όμιλου Λάτση. Ειδικοί σύμβουλοι, ο πρέσβης Τζον Νεγκροπόντε, που αποδείχτηκε πως χρηματοδοτούσε υπόγεια τους «Κόντρας» στη Νικαράγουα, αλλά και ο Μπρους Τζάκσον, αντιπρόεδρος της αμυντικής βιομηχανίας Lockheed Martin που παράγει τα F-16, αλλά και κινητήριος μοχλός της ΠΟΛΥ ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ "δεξαμενής σκέψης" «Σχέδιο για το Νέο Αμερικανικό Αιώνα» («Project for the New American Century»). Σε άλλα συνέδρια έχουν παραστεί και ο διαβόητος μυστικοσύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, ο Άλεξ Ρόντος, αλλά και ο λόρδος Χάνεϊ, ο εμπνευστής του Σχεδίου Ανάν. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα στοιχεία τα ανασύραμε από μία δήμοσίευση του περιοδικού "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" και από το blog αυτό, όπως επίσης από το ίδιο το site της δεξαμενής. Σημειωτέον ότι, επίσης, την επιμέλεια της υπερπαραγωγής του ΣΚΑΪ, «1821, Η Γέννηση ενός Έθνους», δεν την είχε άλλος από τον κ. Βερέμη. Τα πράγματα σκουραίνουν.

Ξέρετε κάτι;

Ξέρετε ποιο είναι το ενοχλητικό και το άσχημο, πλην των δεκάδων άλλων σκέψεων που σας τριβελίζουν το μυαλό; Ότι ο κ. "λεφτά υπάρχουν" έχει αναγάγει την μυστική διπλωματία και τις μυστικές συναντήσεις με τέτοιους "τύπους", σε επιστήμη. Συναντάται μυστικά με τον Παπαδήμο, τον Σόρος, τον Ραπάνο, τον Μπόμπολα κλπ. Και στην πρόσφατη Ααναγέννηση του Έθνους, όπου ένας Συνταγματολόγος αναγορεύτηκε Υπουργός Οικονομικών, μαθαίνουμε ότι  ο "λεφτά υπάρχουν" συνοδεύεται πλέον επισήμως από τους οικονομικούς του συμβούλους, τον Λουκά Παπαδήμο και τον Γιώργο Γλυνό.

Ο Γιώργος Γλυνός είναι του ΕΛΙΑΜΕΠ. Και ο Λ.Παπαδήμος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν σπούδασε οικονομικά. Διαβάστε το βιογραφικό του.  Σπούδασε φυσική και ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος ενώ έκανε απλά ένα διδακτωρικό στην Φιλοσοφία της Οικονομίας. Δύο χρόνια μετά δούλεψε στο Τμήμα Τεχνολογίας του ΜΙΤ. Και από το πουθενά κυριολεκτικά, ανακηρύσσεται Λέκτορας Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Δεν περνούν 3 χρόνια και ο κύριος Παπαδήμος, ανακηρύσσεται σε Senior Εconomist της FED της Βοστώνης! Και όχι μόνο αυτό. Υπήρξε, σύμφωνα με το βιογραφικό του, ένας από τους 12 που προετοίμασαν το Σχέδιο της Συνθήκης της Ε.Ε. και αυτό του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (για το οποίο ελάχιστοι γνωρίζουν, αλλά και το οποίο είναι κατά πολύ πιο ουσιαστικό από την Συνθήκη του Μάαστριχτ όσον αφορά τις ζωές μας, βλ. ΕΕ - ΕΚΤ 0-1 (τελικό)) - όπου μάλιστα προήδρεψε για ένα διάστημα! Αυτό ο κύριος, που έφτασε, δια της Φιλοσοφίας της Οικονομίας, να είναι Διοικητής της ΤτΕ στην προ ΟΝΕ εποχή με ό,τι συνεπάγεται για την ανοχή του στην καφρίλα των Δημόσιων οικονομικών μας (δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι την ευνόησε) και ο οποίος 9 χρόνια τώρα δρέπει τις δάφνες των ανύπαρκτων οικονομικών σπουδών του αλλά και του ταυτόχρονα ζηλευτού του βιογραφικού στον "επαγγελματικό στίβο" (...) ως Αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, είναι στην ουσία ο νέος Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας. Μάλιστα, τη νύχτα που ο "λεφτά υπάρχουν" έκανε την πρόταση για "κυβέρνηση συνέργειας" στους άλλους, δύο ονόματα βγήκαν ξαφνικά, ως υποψήφιοι νέοι πρωθυπουργοί: Γιώργος Προβόπουλος και Λουκάς Παπαδήμος. Ξεχάσατε τον Αράπογλου, παιδιά.

Αγαπητοί φίλοι, τα στοιχεία είναι πλέον αρκετά για να διαμορφώσετε ιδίοις όμμασιν και ιδία σκέψει και κρίσει, άποψη για το τι πραγματικά συμβαίνει. Τα ακόλουθα αποτελούν πλέον αγγουράκια τουρσί, στην τούρτα της πραγματικότητας:

Το 2009, ο κύριος "ποιος στο διάολο είσαστε;" και άλλα πολλά που τον είχε στολίσει στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Βρετανός Ευρωβουλεύτής Farage, o Βέλγος Van Rompuy, ανακηρύχτηκε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ως Πρωθυπουργός του Βελγίου τότε, και αποτελεί ψήγμα για την εικόνα του ανδρός, ότι έκτοτε το Βέλγιο ΔΕΝ έχει κυβέρνηση. Ο κύριος αμοίβεται με περί τις 360.000 Eυρώ ετησίως (και μόνο ο δικός μας, ο κ. Προβόπουλος τον συναγωνίζεται,  με αυτοτελή - δηλαδή αφορολόγητα ή σχεδόν αφορολόγητα - ειοοδήματα το 2008 4.051.949 ευρώ και μισθό 320.000 τον χρόνο). Στις πρώτες του δηλώσεις, ανέφερε ότι "το 2009 είναι το πρώτο έτος μιας παγκόσμιας Διακυβέρνησης με την G20 στο επίκεντρο"

Πέρυσι τον Μάρτιο, η Γαλλική Le Monde αναδεικνύει την δράση του Πέτρου Χριστοδούλου, ως αρχιπαλίκαρου της Goldman Sachs και με πρωταγωνιστικό ρόλο στην στη δημιουργία της εταιρίας Titlos, στις αρχές του 2009 που μετέφερε κρατικό ελληνικό χρέος στην Εθνική Τράπεζα σύμφωνα με τις υποδείξεις της Goldman. H Γαλλική εφημερίδα, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Goldman στρατολογεί προσωπικό σε καίριες θέσεις για την επίτευξη των σκοπών τους. Τι αφορά η ιστορία;

Σύμφωνα με εξόχως αποκαλυπτική έρευνα του Πάνου Παναγιώτου

"Το 2000 η Ελλάδα με τη βοήθεια της Goldman, συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα χρηματιστηριακής δανειοδότησης  (‘Αριάδνη’), το οποίο ανανεώθηκε με νέους όρους το 2001 και κατέληξε σε ένα δεύτερο πρόγραμμα (‘Αίολος’) που εξασφάλιζε χρήματα για την χώρα με αντάλλαγμα την παραχώρηση δικαιωμάτων από τη χρήση αεροδρομίων και τυχερών παιχνιδιών. Η φύση του χρηματιστηριακού αυτού προϊόντος δανεισμού ήταν τέτοια, που παρουσίαζε το δανεισμό ως πώληση κάνοντας εφικτή την αποφυγή του συνυπολογισμού του δανείου στα κρατικά έξοδα και επιτρέποντας την εμφάνιση μικρότερου κρατικού ελλείμματος από το πραγματικό. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στη χώρα να παρακάμψει το βασικό κριτήριο του Μάαστριχ για μέγιστο ποσοστό ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ, επιτρέποντας, έτσι, την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ (παρά το γεγονός ότι δεν πληρούνταν το δεύτερο κριτήριο ένταξης που έθετε το 60% ως όριο χρέους ως προς ποσοστό του ΑΕΠ αφού αυτό ξεπερνούσε το 100% στην περίπτωση της Ελλάδας). Παρόμοια προϊόντα χρησιμοποίησε και η Ιταλία και πιθανόν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.Η συμφωνία Ελλάδας – Goldman ήταν νόμιμη όταν συνήφθη αλλά ένας ευρωπαϊκός νόμος που ψηφίστηκε το 2004 την έκανε, στην πορεία, εν δυνάμει παράνομη με βάση το Κοινοτικό Δίκαιο. Το 2005 η Goldman πούλησε αυτό το χρηματιστηριακό προϊόν στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας η οποία το κράτησε μέχρι το 2008 όταν η διεθνής κρίση οδήγησε στην κατακόρυφη μείωση της ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα, κάνοντας την ΕΤΕ να αναζητήσει τρόπο να το χρησιμοποιήσει ως ενέχυρο προκειμένου να δανειστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Με τη βοήθεια της Goldman ιδρύθηκε μία εταιρία (‘Τίτλος’) στην οποία μεταφέρθηκε το προϊόν και η ΕΤΕ εξασφάλισε τα ομόλογα που εξέδωσε η Τίτλος, τα οποία και παραχώρησε στην ΕΚΤ αντλώντας σε αντάλλαγμα δανειακά κεφάλαια.".

Ενορχηστρωτής αυτής της ιστορίας σύμφωνα με τη Monde ήταν ο Πέτρος Χριστοδούλου ενώ στις ΗΠΑ έχει ξεκινήσει σχετική "έρευνα η FED" (καλά...).

Τώρα κρατήστε την αναπνοή σας και διαβάστε όλην την έρευνα του κ. Παναγιώτου την οποία παραθέτω σχεδόν αυτούσια, λόγω της εξαιρετικής της σημασίας (η επαλήθευση της οποίας προσφέρει ένα χειροπιαστό παράδειγμα οικονομικής τρομοκρατίας):

"Στα μέσα του Οκτωβρίου του 2009  η Goldman πρότεινε στην Ελλάδα τη χρήση ενός νέου χρηματιστηριακού προϊόντος το οποίο θα διευκόλυνε, σε σημαντικό βαθμό, την κάλυψη των τεράστιων δανειακών της αναγκών για το υπόλοιπο του 2009 και για το 2010, δεδομένου ότι στο διάστημα αυτό έληγαν παλαιότερα ομόλογα πολύ μεγάλης αξίας. Ωστόσο η πρόταση Goldman δε βρήκε θερμή ανταπόκριση από την ελληνική πλευρά (πληροφορίες από αξιόπιστη ελληνική πηγή). Λίγες ημέρες αργότερα η εταιρία πιστοληπτικής αξιολόγησης Fitch, υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας σε Α- από Α, σπρώχνοντας την στα όρια της εξόδου της από την ‘Α εθνική’ κατηγορία πιστοληπτικής βαθμολογίας. Παράλληλα, στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης καταγράφηκαν μαζικές πωλήσεις της μετοχής της ΕΤΕ οι οποίες μεταφέρθηκαν και στο ΧΑ, οδηγώντας το σε σημαντική πτώση ενώ ταυτόχρονα αυξήθηκαν οι τιμές των ελληνικών CDS, μειώθηκαν οι τιμές των ελληνικών ομολόγων και αυξήθηκε το επιτόκιο και κατά συνέπεια το κόστος δανεισμού της Ελλάδας. Στις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου μία αποστολή της Goldman έφτασε στην Αθήνα με σκοπό να μεταπείσει την ελληνική πλευρά και να κλείσει τη νέα συμφωνία χρηματιστηριακού δανεισμού, στην οποία περιλαμβάνονταν πρόταση για λήψη κεφαλαίων από την Τράπεζα της Κίνας με αντάλλαγμα μερίδιο στην ΕΤΕ αλλά και τον ΟΣΕ (πληροφορίες από Financial Times και Der Spiegel και από αξιόπιστες πηγές σε Ελλάδα και εξωτερικό). Όσο οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξέλιξη η τιμή της ΕΤΕ στη Νέα Υόρκη άρχισε να αυξάνεται προκαλώντας άνοδο και στο ελληνικό χρηματιστήριο. Ταυτόχρονα σταμάτησε και η πίεση στην αγορά ομολόγων και CDS. Οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν σε συμφωνία με την ελληνική πλευρά να απορρίπτει την πρόταση Goldman οριστικά.

Την επομένη, σχεδόν, της απόρριψης της συμφωνίας καταγράφηκαν αθρόες πωλήσεις μετοχών της ΕΤΕ στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης αλλά και μετοχών της ALPHA, της Eurobank και τελικά συνολικά του τραπεζικού κλάδου του ΧΑ, ενώ οι τιμές των CDS απογειώθηκαν, οι τιμές των ελληνικών ομολόγων βούλιαξαν και τα επιτόκια δανεισμού πήραν την ανιούσα οδηγώντας την Ελλάδα όλο και πιο κοντά στην αδυναμία αναχρηματοδότησης του χρέους της.Στις 12 Δεκεμβρίου η Fitch προχώρησε σε νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας βαθμολογώντας την με BBB+ και οδηγώντας την έτσι εκτός  Α' εθνικής κατηγορίας στην αγορά ομολόγων, ενώ το χτύπημα έγινε ακόμη πιο σημαντικό καθώς η Fitch δήλωσε πως επόμενες υποβαθμίσεις ήταν πιθανές. Στο χορό των υποβαθμίσεων μπήκαν οι άλλοι δύο γίγαντες πιστοληπτικής αξιολόγησης, S&P και Moody’s, υποβαθμίζοντας την Ελλάδα μέσα στο Δεκέμβριο και προκαλώντας έτσι ένα γενικό ξεπούλημα των κρατικών ομολόγων της και πυροδοτώντας την απογείωση του κόστους δανεισμού της. [σημείωση: το ξεπούλημα ξεκίνησε την 9/10/2009, θυμάστε;;;]. Ακολούθησε νέα υποβάθμιση της Ελλάδας, τον Απρίλιο του 2010, σε BBB- από τη Fitch, η οποία σήμανε και τυπικά τη χρηματοπιστωτική πτώχευση της χώρας προκαλώντας ένα νέο, βάναυσο, γύρο πωλήσεων των ελληνικών ομολόγων από επενδυτικά ταμεία σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και την κλιμάκωση του κερδοσκοπικού παιχνιδιού εις βάρος της.

Μία από τις πρώτες εταιρίες που ξεπούλησαν την ΕΤΕ στο τελευταίο τρίμηνο του 2009 ήταν Neuberger Berman, (συμφερόντων Rothschild), η οποία πούλησε 1,7 εκ μετοχές από τον Οκτώβριο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του έτους. Στο ίδιο διάστημα του 2009 αλλά και κατά τη διάρκεια του 1ου τριμήνου του 2010,  η Goldman, επένδυε στο ενδεχόμενο πτώχευσης της Ελλάδας τόσο μέσω της αγοράς ομολόγων όσο και μέσω της αγοράς CDS (πληροφορίες από διεθνή και γαλλικό τύπο και από συνέντευξη γάλλου τραπεζίτη στον κλάδο επενδύσεων). Σύμφωνα με στοιχεία για την αγορά CDS σε πολλές περιπτώσεις το 75% του όγκου συναλλαγών σε αυτά, στο κρίσιμο διάστημα Οκτωβρίου 2009 – Απριλίου 2010,  γινόταν μέσω 6 μεγάλων παικτών με τον μεγαλύτερο αυτών να είναι η Goldman Sacks.

Κύρια μέτοχος στην Goldman είναι η Black Rock, επενδυτική εταιρία του ομίλου Blackstone, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της οποίας μέχρι τις 14 Ιουλίου 2008 ήταν ο Lord Nathaniel Charles Jacob Rothschild ο οποίος παραιτήθηκε αφήνοντας ως διευθύνοντα σύμβουλο στην εταιρία τον Randall Rothschild. Με υπό διαχείριση κεφάλαια που αγγίζουν τα 3,5 τρις δολάρια και με το ύψος του χαρτοφυλακίου για το οποίο παρέχει επενδυτικές συμβουλές να ξεπερνά τα 9 τρις δολάρια, πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες, (αν όχι τη μεγαλύτερη) διεθνείς επενδυτικές εταιρίες. Η Black Rock τυχαίνει να είναι και ο 2ος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ με θέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας, στην ΕΤΕ, την EFG Eurobank Ergasias και την Εμπορική. Τυχαίνει, επίσης, να είναι βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P. Ακόμη, αξιωματούχοι της κατείχαν υψηλά αξιώματα ή ήταν συνδεδεμένοι με τους τρεις βασικούς οίκους αξιολόγησης με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Richard H. Jenrette, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Blackstone (μητρικής της Black Rock) και πρώην διευθυντής της The McGraw-Hill Companies, μητρικής του οίκου Standard & Poor's.

Έτσι, η Black Rock είναι παράλληλα:

 - ο δεύτερος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ

- βασικός μέτοχος στη Goldman Sachs

- βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P

 Η Norges Bank Investment

Πρόκειται για επενδυτικό σχήμα της Κεντρικής Τράπεζας της Νορβηγίας [σημείωση: της 3ης πιο υπερχρεωμένης Ευρωπαϊκής χώρας], το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο και ο μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ με θέσεις σε 41 ελληνικές εταιρίες μεταξύ των οποίων η Πειραιώς, η Alpha, η ΔΕΗ και η EFG Eurobank Ergasias, ενώ είναι από τους μεγαλύτερους μετόχους της ΕΤΕ. Επενδυτικός σύμβουλος της εταιρίας είναι η La Compagnie Benjamin De Rothschild S.A. Το επενδυτικό αυτό σχήμα της Norges είναι από τα πλέον αμφιλεγόμενα καθώς έχει επενδύσεις, μεταξύ άλλων, σε εταιρίες όπλων, πυρηνικών κλπ. Πρόσφατα και μετά από σκάνδαλο εξαιρέθηκαν από το χαρτοφυλάκιο του μερικές εταιρίες,  κυρίως τσιγάρων, ωστόσο παρέμειναν πολλές που το διατηρούν στην κατηγορία των αμφιλεγόμενων κεφαλαίων.

Η Norges Bank Investment τυχαίνει να είναι παράλληλα:

- ο μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής του ΧΑ

- σημαντικός μέτοχος της Goldman

- μεγαλομέτοχος της εταιρίας πιστοληπτικής αξιολόγησης Fitch.

Fidelity

H Fidelity είναι ένας από τους μεγαλύτερους (αν όχι ο μεγαλύτερος) μέτοχος της εταιρίας πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s. Ο  Bill Rothschild είναι ο senior vice president της Fidelity.

Έτσι οι νο1 και νο2 διεθνείς επενδυτές στο ΧΑ τυχαίνει να είναι παράλληλα και μεγαλομέτοχοι στη Goldman αλλά και μεγαλομέτοχοι στους 3 βασικούς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, ενώ έχουν ισχυρούς δεσμούς με την τραπεζική δυναστεία Rothschild. Επιπλέον, ένας από τους μεγαλύτερους μετόχους της Moody’s, η εταιρία Fidelity, έχει στον τιμόνι της ένα μέλος της οικογένειας Rothschild. Από τα παραπάνω συνεπάγεται πως οι Goldman, Black Rock, Norges και Rothschild είναι πολύ πιθανό να είχαν τη δυνατότητα να γνωρίζουν για τις υποβαθμίσεις της Ελλάδας πριν αυτές δημοσιευτούν και μπορούσαν, έτσι, να εκμεταλλευτούν αυτή την εσωτερική πληροφόρηση κερδοσκοπώντας στο ΧΑ και στην αγορά CDS και ομολόγων. Αν κάτι τέτοιο συνέβη, που είναι πολύ πιθανό, τότε πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη χρηματιστηριακή ιστορία. Ακόμη, οι παραπάνω δεσμοί δίνουν στην πρόταση της Goldman στην Ελλάδα μία άλλη διάσταση, καθώς φαίνεται η Goldman να είχε τη δυνατότητα να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο ‘πακέτο’ προστασίας της χώρας από την κρίση, με τη δύναμη να στηρίξει το χρηματιστήριο και την αγορά ομολόγων, να επηρεάσει τις βαθμολογίες των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης αλλά και να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της χώρας. Με τον ίδιο τρόπο, ωστόσο, φαίνεται να είχε και τη δύναμη να προκαλέσει μία πανίσχυρη χρηματιστηριακή / χρηματοπιστωτική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, η οποία και κατέληξε στη χρηματοπιστωτική της πτώχευση με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.

(...) Ακόμη οι εταιρίες πιστοληπτικής αξιολόγησης ταλανίζονται από μία σειρά σκανδάλων και κατηγοριών, οι οποίες ξεκινούν από εσκεμμένες παραλείψεις δημοσίευσης κρίσιμων για το κοινό πληροφοριών για διάφορες εταιρίες και φτάνουν μέχρι της κατηγορίες για εκβιασμό. Τέλος, το Μάιο του 2010 οι εταιρίες ελέγχονται από την χρηματιστηριακή επιτροπή ελέγχου των ΗΠΑ ως προς το ρόλο τους στην κρίση ενώ ένα νέο σκάνδαλο είναι εν τη γενέσει του, το οποίο έχει να κάνει με την ευνοϊκή αξιολόγηση δήμων και πολιτειών των ΗΠΑ που στην πραγματικότητα βρίσκονται στα όρια της πτώχευσης. Την ίδια στιγμή ένα νέο σκάνδαλο που συνδέει την Goldman με τον Paulson (ένας από τους 4 βασικούς υπόπτους για την επίθεση στο ευρώ, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ) έχει οδηγήσει την εταιρία στο εδώλιο του κατηγορουμένου στις ΗΠΑ, φανερώνοντας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί αυτή και οι συνεργάτες της προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους."

Χωρίς να χρειαστεί να προσθέσουμε ούτε λέξη στην δυσωδία, απλά θυμίζουμε, ότι ο Πέτρος Χριστοδούλου, υπήρξε επίσης ο υπεύθυνος του Treasury της ΕΤΕ, της κατεξοχήν δηλαδή υπηρεσίας που διενεργεί συναλλαγές ομολόγων, κατά το "γκρίζο" διάστημα, κατά το οποίο οι Ελληνικές Τράπεζες, εκτέλεσαν όλες αυτές τις συναλλαγές σε δομημένα ομόλογα τις οποίες κουκούλωσε το πολιτικό σύστημα και  η Δικαιοσύνη, μετά από 7 χρόνια, δεν έχει "ακόμη" αγγίξει. Αμφότεροι, αρκέστηκαν χωρίς καμία αιτιολογία, να εξετάσουν  από τις 8 συνολικά περιπτώσεις δομημένων ομολόγων, μόλις 2, αυτές δηλαδή που ΔΕΝ υπήρχε τραπεζική εμπλοκή, αλλά μόνο εμπλοκή χρηματιστηριακών εταιρειών. Είναι γελοία και προκαλεί αηδία η συγκάλυψη της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για την δήθεν "διαλεύκανση της υπόθεσης των ομολόγων" η οποία αν και ξεκινά λέγοντας "Την τριετία 2005-2007 εκδόθηκαν από το Ελληνικό Δημόσιο οκτώ δομημένα προϊόντα, συνολικής ονομαστικής αξίας 1.800.000.000 ευρώ. Ανάδοχοι των εκδόσεων ήταν μεγάλες ξένες και ελληνικές τράπεζες, ενώ τα δομημένα προϊόνταπωλήθηκαν από τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες", δεν αιτιολογεί πουθενά γιατί το Ελληνικό Κοινοβούλιο συνήργησε στο κουκούλωμα αυτής της ιστορίας - και κανείς έως σήμερα δεν μας το έχει εξηγήσει. Ο Πέτρος Χριστοδούλου ορίστηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου Προϊστάμενος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) όπου και παραμένει έως σήμερα. Δείτε μετά το 16' από την εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη για την Goldman Sachs.

Τα όσα ανατριχιαστικά παραθέτει ο κ. Παναγιώτου, αναφέρονται και σε δημοσίευμα των New York Times της 14ης Φεβρουαρίου 2010. Το δημοσίευμα θυμίζει ότι το Ελληνικό Δημόσιο με συνεργό σε ξεκάθαρη απάτη, την Goldman Sachs, είχε το 2001, στις εσχατιές του Γιάννου Παπαντωνίου και στην ανατολή του Νίκου Χριστοδουλάκη, αποκρύψει Δημόσιο Χρέος, έναντι αμοιβής €300 εκατ. κάτω από το τραπέζι. στις πλάτες αυτού του τρίσμοιρου λαού. Η Ελληνική Δικαιοσύνη, ούτε που άγγιξε, επίσης. Όπως μουγγοί και τυφλοί έχουν μείνει οι εν Ελλάδι "ελεγκτικοί οργανισμοί" τύπου Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Επιτροπής Ανταγωνισμού, Τράπεζας της Ελλάδος. Προκαλεί έκπληξη; Κάθε άλλο. Αλλά εδώ τα στοιχεία είναι τέτοια, που η μη διερεύνηση προκαλεί οργή. Όπως αναπάντητα έχουν μείνει και άλλα παρόμοια ερωτήματα, όπως για τον ρόλο της  Μorgan Stanley, η οποία λειτουργούσε ως σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συγχώνευση με την Αlpha Βank και μετά την ασυμφωνία αποκαλύφθηκε πως αγόραζε μετοχές της Αlpha Βank.

Ένα άλλο ανεξιχνίαστο γεγονός, είναι ΓΙΑΤΙ ο Γιώργος Αλογοσκούφης ως ΥπΟικ,ο οποίος ανέλαβε το Μάρτιο του 2004, προέβη σε μία "ανεξήγητη" υπόγεια κίνηση, με δραματικές συνέπειες, όπως φάνηκε πλέον ξεκάθαρα από τα γεγονότα. Ο Γ. Αλογοσκούφης, τους πρώτους 6 μήνες της υπουργίας του, φόρτωσε στις πλάτες του Ελληνικού Δημοσίου €12 δις ληξιπρόθεσμα χρέη, για πότε λέτε; Για το 2009. Το τέλος του 2004, βρήκε την Ελλάδα να έχει ΗΔΗ τα μεγαλύτερα ληξιπρόθεσμα χρέη της ανά έτος, "προγραμματισμένα" να σκάσουν το 2009, συνολικά (τότε) €20 δις...

Αυτό που φαίνεται ως τραγωδία,  εξελίσσεται στο τέλος του 2008, σε ένα άνευ προηγουμένου στήσιμο του Ελληνικού λαού και της Ελληνικής Οικονομίας. Ο Γ. Αλογοσκούφης, εκτινάσσει κατά την θητεία του 2004 - 2009 τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Ελλάδας για το έτος 2009, στο ασύλληπτο για τα Ελληνικά δεδομένα ποσό των €32 δις! Ήδη, πριν το 2009 καν μπει, το σκηνικό της καταστροφής και του πανικού του 2009 είχε στηθεί και προετοιμαστεί. Οι αυξημένες ανάγκες δανεισμού της Ελλάδας για την περίοδο, ήταν αυτές ακριβώς που οδήγησαν στα διπλάσια ελλείμματα και έδωσαν στους διαβόλους του μονεταρισμού το πάτημα, να εισβάλουν στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα συγχρόνων Εφιαλτών.

 Όλοι δαύτοι, οι "εμπνευστές της οικονομικής πολιτικής" της απελθούσας κυβέρνησης, κοιμούνται ήσυχοι και μακριά από τα τεκταινόμενα, δεν τους αγγίζει κανείς, δεν τους απασχολεί κανείς, δεν ερευνά ουδείς την δράση τους, δεν τους ζητά κανείς ευθύνες. Εκτός Βουλής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έμειναν και ο Γιώργος Αλογοσκούφης και η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά και ο Χρήστος Φώλιας  και ο Αντώνης Μπέζας και ο Γιώργος Σουφλιάς και ο Ευάγγελος Μπασιάκος - το λεγόμενο "οικονομικό επιτελείο",  Να τους χαιρόμαστε και ας ανάβουνε που και που ένα κεράκι στην αμνησία και την ύπνωση μας. Διότι ας πούμε στην Ισλανδία για παράδειγμα, ανώτερα στελέχη του Τραπεζικού τομέα όχι μόνο κατηγορήθηκαν αλλά και συνελήφθησαν από τις Αρχές για το εκεί τραπεζικό στραπάτσο. Εδώ, αντιθέτως, οι πολιτικοί και τραπεζικοί υπαίτιοι όχι μόνο μένουν στο απυρόβλητο, αλλά είναι και θρασείς. Ένα τέτοιο θράσος περιγράφει ο Πρόεδρος του ΣΜΕΧΑ, Αλ. Μωραϊτάκης πρόσφατα, όπου, όπως αναφέρει, η ΕΤΕ, δεν αποδίδει τα τοκομερίδια των προνομιούχων μετοχών της στου μετόχους της, υποστηρίζοντας ότι είχε ζημίες. Τέτοιος μέτοχος είναι και το Δημόσιο το οποίο έτσι χαρίζει €73 εκατ. στην ΕΤΕ. "Δηλαδή αδυνατεί να καταβάλει το συνολικό ποσό των 38+35=73 εκατ. ευρώ όταν τα αποθεματικά από τα κέρδη εις νέον είναι 316 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τον ισολογισμό της. Οι ζημιές του 2010 οφείλονται σε προβλέψεις 1,045 δισ. σε επίπεδο τράπεζας και 1,5 δισ. σε επίπεδο ομίλου. Το πόσο των προβλέψεων όπως είναι γνωστό είναι πάντα σχετικό θέμα που μπορεί να αλλάξει κατά την απόφαση της Διοίκησης."
"Οι τράπεζες έχουν ήδη λάβει τα τελευταία δέκα χρόνια, πολλά δώρα από τους κατά καιρούς Υπουργούς Οικονομικών. Σε μία χώρα που τα βγάζει πέρα με δανειακές ενέσεις δεν μπορεί να παίρνουν λίγοι μεγάλο-τραπεζίτες ορισμένων τραπεζών, έστω και εάν διαθέτουν υψηλά προσόντα, υπέρογκους για τα σημερινά δεδομένα μισθούς (βάσει του παρελθόντος), κατά πολύ υπέρτερους του Πρωθυπουργού, των Υπουργών, των βουλευτών, των δικαστών κ.τ.λ., ενώ λαμβάνουν κρατικές ενισχύσεις. Δεν μπορούν να έχουν ακόμα και σήμερα στρατιές από οδηγούς, στόλο αυτοκινήτων, πιστωτικές κάρτες και τόσα άλλα." "Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μικρές τράπεζες δεν πλήρωσαν ούτε το 2009 τους τόκους που όφειλαν."
Αυτή ειναι η πραγματικότητα αγαπητοί αναγνώστες. Όταν στις ΗΠΑ "αντιμετώπισαν" το πρόβλημα που δημιούργησαν, τι έκαναν; Κρατικοποιησαν μερικώς ή ολικά τις προβληματικές εταιρείες της βιτρίνας και για τα μάτια του κόσμου έκοψαν ορισμένα bonus. Εδώ, αυτοί που στηρίχτηκαν με €130 δις ρευστότητα σε 1 1/2 χρόνο στις πλάτες του ελληνικού λαού, ποσό δηλαδή που αντιστοιχεί σε 6 φορές τα ίδια τα κεφάλαια τους (Η κοτούλα η Κικίτσα (μέρος 1ον), όχι μόνο δεν μείωσαν τις αυλές τους και τους παχυλούς μισθούς τους, όχι μόνο δεν κρατικοποίηθηκε ουδείς από αυτούς, αλλά, στο παράδειγμα της ΕΤΕ, μιας τράπεζας που έλαβε μόνο πέρυσι με εγγύηση του Ελληνικού λαού €8 δις, αυτή αρνείται να αποδώσει €75 εκατ. ως οφείλει στο Δημόσιο. Οι δε προύχοντες αυτού του συστήματος, έχουν και το θράσσος να μοιράζονται ακόμη, μερίσματα από τα κέρδη τους (τα ψεύτικα, πλαστά κέρδη τους, αφού ουσιαστικά έχουν πτωχεύσει προ πολλού). Είναι τραγικό και μόνο το γεγονός τούτο: οι Ελληνικές Τράπεζες με τα ίδια κεφάλαια που αναφέραμε και την βοήθεια των €130 δις που τους παρασχέθηκε με την χείρα του Ελληνικού Δημοσίου, αξίζουνε σήμερα, με βάση την χρηματιστηριακή τους κεφαλαιοποίηση, €16,5 δις, της ΤτΕ συμπεριλαμβανομένης! Την δε ΤτΕ μπορεί ο οποιοσδήποτε να την αγοράσει με ένα ποσό γύρω στα €500 εκατ.!! Αυτή η θεωρούμενη Κεντρική Τράπεζα και Κρατική Τράπεζα με συμμετοχή του Δημοσίου στο εκπληκτικό 8% (όλο το άλλο το έχουν ιδιώτες) όπου δεν έχει απαντήσει και ούτε πρόκειται,

α. στο που πήγε ο χρυσός της Ελλάδας τον οποίο εκποίησε με αδιαφανείς διαδικασίες,  β. γιατί δεν ανέφερε ποτέ στις εκθέσεις το Δημόσιο Χρεος ως κυρίαρχο πρόβλημα καίτοι αυτό είναι το Νο1 πρόβλημα της τελευταίας 30ετίας για την χώρα, γ. ποιοι είναι οι μέτοχοι της και με τι ποσοστά - είναι ή όχι μια ιδιωτική εταιρεία με κανονιστικές αρμοδιότητες, εξουσίες και ανεύθυνο υπέρτερο ενός ολόκληρου κράτους; δ. γιατί η ΤτΕ διαπραγματεύεται στο Χρηματιστήριο (μάλλον απαντήθηκε ήδη...), ε. ποια η ευθύνη της για την κρίση στην χώρα, ποια η ποινική ευθύνη των ελεγκτών της στην ανοχή των κολάσιμων πράξεων και παραλείψεων εκ μέρους των Τραπεζών τα τελευταία χρόνια, τις οποίες εξάλλου υπηρέτησαν ο Διοικητές της σε όλη τους την καριέρα, στ. γιατί η τάχαμου ελεγκτής και επόπτης της νομιμότητας στην αγορά ομολόγων, έχει ακόμα και η ίδια πουλήσει ομόλογα σε τιμές διαφορετικές (με αποκλίσεις) από την ΗΔΑΤ, ποιος διενήργησε αυτές τις συναλλαγές, τι ωφελήθηκε - και άλλα πάρα πολλά.

Αυτά είναι όμως, μόνο ψιλά γράμματα για τους εραστές της ενημέρωσης. Στις 8 Μαρτίου του 2011, η Ελλάδα διενεργεί άλλη μια "δημοπρασία" ομολόγων. "Δημοπρασία" κατ' όνομα, αφού τις τιμές τελικά τις διαμορφώνει ένα κλειστό τραπεζικό λόμπι 22 τραπεζών, οι "Βασικοί Διαπραγματευτές" της ΗΔΑΤ, όπως ήδη έχουμε αναλυτικότατα δει και το κράτος απλά επαιτεί. To reportaz των παπαγάλων, μας πληροφορεί:

"Ο επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ Πέτρος Χριστοδούλου δήλωσε ότι οι ξένοι επενδυτές απορρόφησαν σχεδόν το ένα τρίτο του δημοπρατούμενου ποσού. «Χαίρομαι που συνεχίζεται το ενδιαφέρον των ξένων για τις δημοπρασίες ελληνικών εντόκων γραμματίων. Ο ιστορικός μέσος όρος της συμμετοχής των ξένων στις δημοπρασίες μας εντόκων γραμματίων διαμορφώνεται μεταξύ 25% και 30%. Μόνο το Φεβρουάριο εκτινάχθηκε στα επίπεδα του 80% και 60%.

Κατόπιν όμως των διαλαμβανομένων στην παρούσα ανάρτηση, νομίζω δέον και ορθότερον η είδηση να λάβει την πραγματική της διάσταση:

 Οι δε δηλώσεις του κ. ΟΔΔΗΧάρχη θα έπρεπε να είναι "Χαίρομαι που το ενδιαφέρον των ξένων για τις δημοπρασίες ελληνικών εντόκων γραμματίων αυξήθηκε από τότε που εφαρμόστηκε το Μνημόνιο, αφού πλέον δανείζουν για 6 (και ήδη 3 μήνες) με τα ίδια επιτόκια που δάνειζαν προ Μνημονίου για 10 χρόνια. Ο ιστορικός μέσος όρος της συμμετοχής των ξένων στις δημοπρασίες μας εντόκων γραμματίων διαμορφώνεται μεταξύ 25% και 30%. Μόνο το Φεβρουάριο εκτινάχθηκε στα επίπεδα του 80% και 60%, αφού είναι προφανές ότι αυτά τα προνομιακά επιτόκια δανεισμού και οι αποδόσεις που δίνουμε δεν υπάρχουν ούτε στην Ζιμπάμπουε".

Τους επόμενους 2 μήνες, αν δείτε τώρα τα διαγράμματα παραπάνω, η τιμή των Ελληνικών ομολόγων σε ένα άγριο και ζωώδες ράλι κερδοσκοπίας, τετραπλασιάζεται - εξ ου ίσως και η χαρά του κ. Χριστοδούλου, σύμφωνα με τους υπαινιγμούς της Le Monde.

Φίλοι αναγνώστες, ακόμα και εάν αγνοούσαμε τα πάντα, ακόμη και εάν πιστεύαμε ό,τι μας λένε... Είναι αδιανόητο μια χώρα που έχει πληρώσει 215 δις σε τόκους τα τελευταία 15 χρόνια (ουσιαστικά το 60% του χρεους της σήμερα), μια χώρα που δεν παράγει σταφίδες όπως το 1821, να εκποιεί Εθνικές Γαίες και να μην αρθρώνει ένα σοβαρό επιχείρημα εδώ και 18 μήνες, να κεκεδίζει και να τρεκλίζει ενώπιον των ισχυρών-ανίσχυρων, χωρίς καμία εθνική αξιοπρέπεια, χωρίς καμία επίγνωση της ιστορίας της αλλά και του θλιβερού της σαρκίου, κατά τον ποιητή.

Είναι αδιανόητο η κυβέρνηση της να μην έχει πάρει ούτε ένα ουσιαστικό μέτρο προς την κατεύθυνση της αποτροπής παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον, παρά το μόνο που πράττει, είναι να απλώνει το χέρι και να εκτελεί εντολές. Είναι αδιανόητο σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις να αγνοούν τα αυτονόητα, να μην μπορούν να παράγουν μία στάλα σοβαρής επιχειρηματολογίας.

Είναι αδιανόητο, οι ελεγκτικές και εποπτικές αρχές του τόπου να σιωπούν, να αδιαφορούν ή να σφυρίζουν αδιάφορα. Να μην έχει πάει κανείς από τους δεκάδες πρωταίτιους της τελευταίας δεκαετίας έστω, ακόμα φυλακή, να μην έχει γίνει μία έρευνα για τα πως και τα γιατί, αλλά αντιθέτως να υπάρχει σιωπηρή και πλήρης ασυλία. Ο ραγιαδισμός και η θρασύτητα που επέδειξαν οι κρατούντες καθ' όλο το χρονικό διάστημα της ΨΕΥΤΙΚΗΣ Ελληνικής κρίσης, που μόνο Ελληνική δεν είναι, δεν θα εξαγνιστεί ποτέ στα κιτάπια της Ελληνική ιστορίας. Η προπαγάνδα, η φίμωση, η ανελευθερία και η ειρωνεία τις οποίες αντιμετώπισε κάθε φωνή ορθολογισμού, είναι συμβατές μόνο, με τις πιο απολυταρχικές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Τούτα είναι σαφή δείγματα απόλυτης παρακμής και αλλαζονείας της εξουσίας.

Ζούμε μια ενσάρκωση του λύκου του παραμυθιού σε μια αγαθή και έντιμη και ηθική τάχα δύναμη που προσπαθεί να επιβάλει την τάξη και αξίες. Στην ουσία ζούμε έναν μασκαρεμένο φασισμό και δυστυχώς ο εχθρός είναι τόσο πονηρός και αόρατος που πολύ δύσκολα θα οριοθετηθεί επαρκώς για να αντιμετωπιστεί κατά πρόσωπο. Ζούμε, κατ' απόλυτη πεποίθηση μας, το 1984 του Όργουελ με μικρές διαφοροποιήσεις ως προς το σκηνικό και τους χαρακτήρες. Οι έννοιες, είναι σχεδόν ταυτόσημες, οι δε μέθοδοι το ίδιο.

Σας αποχαιρετούμε με αυτές τις 11.000 λέξεις. Σε αυτό το site υπάρχει ό,τι πιστεύουμε πως κανείς χρειάζεται για να βγει από το αμπάρι με τα ζόμπι. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Μην σας μένει καμία αμφιβολία. Ο εχθρός είναι εντός και η μόνη και πραγματική αιτία του προβλήματος είναι ότι το χρήμα το εκδίδουν, το διακινούν, το ελέγχουν, ιδιώτες - μέλη μιας ολιγαρχίας. Στο αντίο μας αυτό, προσωρινό ή οριστικό, δείτε οπτικοποιημένη, την θαυμάσια Αλληγορία του Σπηλαίου, από την Πολιτεία του Πλάτωνα. Ευχόμαστε κάποιοι να σώσουν την ψυχή τους. Και ας μην ξεχνάμε ποτέ: Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία.

Διαβάστε περισσότερα » »

Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

 

«Οι ασκήσεις της Μνήμης αποτελούν ενδυνάμωση της Ψυχής.»«Αν δεν εξομοιώσεις τον εαυτό σου με τον Θεό, είναι αδύνατο να κατανοήσεις τον Θεό, καθώς μόνο ο όμοιος μπορεί να κατανοήσει τον όμοιο. Κάνε τον εαυτό σου να υψωθεί σε ένα μεγαλείο μη μετρήσιμο, απελευθερώσου από τους δεσμούς του σώματος, ανυψώσου πέρα από τον χρόνο και γίνε η αιωνιότητα! Τότε θα κατανοήσεις τον Θεό. Πίστευε oτι τίποτα δεν είναι αδύνατο για σένα, θεώρησε τον εαυτό σου αθάνατο και ικανό να κατανοήσει τα πάντα, όλες τις τέχνες, όλες τις επιστήμες, τη φύση κάθε ζωντανού πλάσματος.
Ανυψώσου πάνω από τα ψηλότερα ύψη, καταδύσου κάτω από τα χαμηλότερα βάθη. Προσέλκυσε προς τον εαυτό σου όλες τις αισθήσεις οποιασδήποτε ουσίας, της φωτιάς και τον νερού, του ξηρού και τον υγρού στοιχείου. Να φαντάζεσαι ότι βρίσκεσαι παντού, στη γη, στη θάλασσα, στον ουρανό, ότι δεν έχεις ακόμα γεννηθεί, οτι βρίσκεσαι ακόμα στη μήτρα, οτι είσαι νέος, γέρος, νεκρός, πέρα από τον θάνατο. Αν εναγκαλιστείς στη σκέψη σου όλα τα πράγματα την ίδια στιγμή, τον χρόνο, τον χώρο, τις ουσίες, τις ποιότητες, τις ποσότητες, τότε μόνο, ίσως καταλάβεις τον Θεό...»! Οι "υπεράνθρωπες" εγκεφαλικές ικανότητες και το σύστημα γνώσης των αρχαίων Ελλήνων


Ξεφυλλίζοντας τις σύγχρονες ανατυπώσεις κειμένων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τα λιγοστά και αποσπασματικά "απομεινάρια" ενός ολόκληρου κόσμου και ενός σώματος γνώσης -που μας πληγώνει να σκεφτόμαστε ότι κάποτε ήταν ενιαίο- δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουμε τη σκέψη μας να "μουδιάζει"... Αν αποτολμούσαμε να εξετάσουμε συνολικά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, η κυρίαρχη διαπίστωση στην οποία θα καταλήγαμε, θα ήταν ότι πρόκειται για ένα δημιούργημα πνευματικά ανώτερο, την αντανάκλαση της συλλογικής σκέψης πολ λών ξεχωριστών διανοιών, οι οποίες για κάποιο "άγνωστο" λόγο, συνυπήρξαν στον συγκε κριμένο χώρο και χρόνο.

Τότε, όμως, θα οδηγούμασταν σε ένα άλλο, εξίσου αφοπλιστικό ερώτημα, ποιοι δηλαδή ήταν οι ιδιαίτεροι εκείνοι παράγοντες, οι οποίοι συνέτειναν στη σχεδόν ταυτόχρονη, ενσάρκωση, όλων αυτών των ανώτερων διανοιών στον ελληνικό χώρο; Κάποιοι εικάζουν ότι ήταν η γλώσσα. (Ή και το καθεστώς δημοκρατίας που επικρατούσε) Ίσως πάλι όχι. Ή τουλάχιστον όχι μόνο.

Γιατί υπάρχουν πργματικά πολλές ενδείξεις ότι οι εκπληκτικές -σχεδόν υπεράνθρωπες- αυτές εγκεφαλικές ικανότητες των δημιουργών του ελληνικού πολιτισμού, καλλιεργούνταν κατά τη μακρινή αρχαιότητα, και μάλιστα σύμ φωνα με μία πολύ συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία μεταγενέστερα επικράτησε να αναφέρεται ως Μνημονική Τέχνη. Δεν αποκλείεται, επίσης, και η ίδια η μαθηματικά δομημένη, "μνημονική" ελληνική γλώσσα, να αποτελεί, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, απλή προέκταση των ανώτερων διανοητικών ικανοτήτων που καλλιεργούνταν μέσω της μακροχρόνιας και επίμονης εξάσκησης του νου, στο προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης.

Την Τέχνη της Μνήμης, της οποίας τα ίχνη χάνονται στις "σκοτεινές" εποχές πολύ πριν από τα ομηρικά χρόνια, τη συναντάμε σε συχνές αναφορές σε ολόκληρη την κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα, ενώ αργότερα την παρακολουθούμε να διαδίδεται και στο λατινικό χώρο, όπου και προσωρινά ατονεί ιδίως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού και τη γενικότερη πνευματική "παρακμή" της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), για να αναβιώσει αρκετούς αιώνες αργότερα, την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Η παρατήρηση ότι όλες οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην Τέχνη της Μνήμης είναι σχετικά σύντομες, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εξάσκηση της στα αρχαία χρόνια ήταν σε τέτοιο βαθμό διαδεδομένη, ώστε να θεωρείται "περιττή" μια πιο λεπτομερειακή αναφορά σε αυτήν (σε αντίθεση π.χ. με τα μαθηματικά). Το γεγονός δε ότι η εξάσκηση της δεν ανακόπηκε μετά τη διάδοση της γραφής (ούτε καν μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, κατά τα πρώι μα χρόνια της Αναγέννησης), μας κάνει να "υποψιαζόμαστε" ότι πρόκειται για πολλά παραπάνω από ό,τι η ονομασία "Μνημονική Τέχνη" αφήνει να εννοηθεί...




Πρόκειται για μια μέθοδο "εσωτερικής γραφής" -"αποτύπωσης", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης "των εννοιών με τη μορφή εικόνων στις κέρινες πλά κες της ψυχης"(!)- η οποία επι τρέπει στον ασκούμενο την ανάκληση κάθε είδους πληροφορίας, σαν να ξεφυλλίζει τις σελίδες ενός βιβλίου.
Αυτή η σχολαστική οργάνωση και ταξινό μηση των ιδεών, των εννοιών και των πληρο φοριών στον ανθρώπινο νου με την, μη δεσμευτική για τη σκέψη, μορφή των εικό νων, επιτρέπει την αλληλεπίδραση και το συσχετισμό τους σε ένα επίπεδο κατά πολύ βαθύτερο από αυτό της συνηθισμένης σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η παραγωγή πρωτότυπων ιδεών, οι οποίες φαίνονται να προέρχονται από "έμπνευση", καθώς το λογικό μέρος του νου (που λειτουργεί με το λόγο), δεν παρεμβάλλεται στη νοητική διαδικασία, επιτρέποντας ενδεχομένως στην ανθρώπινη διάνοια να συντονιστεί σε κάποιες συχνότητες, κατά τις οποίες γίνεται εφικτή η αλληλεπίδραση της με κάποιο είδος "μορφογενετικού πεδίου" συμπαντικής γνώσης!

Η ξεχασμένη τέχνη της ελληνικής αρχαιότητας

Άρρηκτα δεμένη με κάθε ρητορική μάθηση αλλά και με την (προφορική) διάδοση της Μυθολογίας και της Ιστορίας (πολλές φορές έμμετρα!), μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η καλλιέργεια της μνημοτεχνικής γνώρισε ευρύτατη διάδοση σε ολόκληρο τον ελλαδικό (καθώς και τον αιγυπτιακό) χώρο, πολλούς αιώνες πριν την ανακάλυψη οποιουδή ποτε είδους γραφής! Μνήμες από τις μακρινές εκείνες εποχές της αρχαιότητας μας μεταφέρει ο Πλάτωνας στο διάλογο "Φαιδρός", όπου με έκπληξη παρατηρούμε τον θρυλικό για τη σοφία του βασιλέα των αιγυ πτιακών Θηβών, Θαμού - Άμμωνα, να επι-πλήττει το θεό Θεού για την ανακάλυψη της γραφής, λέγοντας του τα εξής: «Και τώρα εσύ, που είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, οδηγήθηκες από την συμπάθεια σον (προς τους ανθρώπους) να τους αποδώσεις μια ικανότητα αντίθετη από εκείνη την οποία πραγματικά κατέχουν. Γιατί αυτή η εφεύρεση (η γραφή) θα προκαλέσει τη λήθη στα μυαλά όσων μάθουν να την εξα σκούν, επειδή δεν θα καλλιεργούν πλέον τη μνήμη τους! Η εμπιστοσύνη τους στη γραφή -η οποία θα προέρχεται πλέον από εξω τερικούς χαρακτήρες, που δεν αποτελούν μέρος των εαυτών τους (δεν θα αποτελεί δηλαδή μέρος της ψυχής τους, κατά τον Πλάτωνα)- θα αποθαρρύνει τη χρήση της ίδιας της μνήμης τους μέσα τους. Ανακάλυψες το φάρμακο όχι της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και προσφέρεις στους μαθητές σου την επίφαση της σοφίας, όχι την αληθινή σοφία, γιατί θα διαβάζουν πολλά πράγματα χωρίς στοτέλη στην Τέχνη της Μνήμης, γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ μνήμης, υπενθύμισης και ανάμνησης, με την ανάκληση των πληροφοριών να αποτελεί τη συνειδητή προσπάθεια κάποιου να "βρει το δρόμο του ανάμεσα στα περιεχόμενα της μνήμης του". Αυτό καθίσταται δυνατό με τη βοή θεια δύο βασικών -συμπληρωματικών μετα ξύ τους- νοητικών αρχών, του συνειρμού (χτίζουμε τις νέες γνώσεις πάνω στις παλιές) και της ακολουθίας (της αλληλένδετης δηλαδή σειράς κατά την οποία αποτυπώνο νται οι εικόνες στη νόηση).

Γενικά, θα λέγαμε ότι οι απόψεις του Αρι στοτέλη για τις διαδικασίες μνήμης και ανά μνησης είναι σύμφωνες με τις αρχές μάθη σης, όπως τις εκφράζει στο "περί Ψυχής". Η προερχόμενη από τις αισθήσεις αντίληψη, μετατρέπεται από τη φαντασία σε εικόνες, οι οποίες "τροφοδοτούν" τις νοητικές λειτουργίες.

Η άποψη αυτή, με τη φαντασία να παί ζει δηλαδή το ρόλο "διαμεσολαβητή" ανάμε σα στην αντίληψη και τη σκέψη, σε συνδυα σμό με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Αριστοτέλης, ότι δηλαδή «είναι αδύνατο για την ψυχή να σκεφτεί χωρίς την ύπαρξη κάποι ας νοητής εικόνας», φαίνεται να είναι απόλυ τα σύμφωνη και να αιτιολογεί την επιλογή (μνημονικών) εικόνων και τόπων κατά την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης της αρχαι ότητας. «Μπορούμε να σκεφτούμε όποτε επιλέ ξουμε», παρατηρεί ο σοφός δάσκαλος της αρχαιότητας, «επειδή είναι δυνατό να επανα φέρουμε τα πράγματα στο μυαλό μας, ακριβώς όπως εκείνοι που ασκούν τη μνημοτεχνική, κατασκευάζουν εικόνες»...

Η πλατωνική "ανάμνηση της ψυχής"

Αν η μνήμη αποτελεί για τον Αριστοτέλη φυσική νοητική διαδικασία, για τον Πλάτω να δεν είναι παρά ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών. Ξεπερνώντας, ωστόσο, την "επιφανειακή" αυτή διαφορά, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι οι απόψεις του Πλάτωνα συμπληρώνουν αυτές του Αριστοτέλη, επιτρέποντας μας να ανα συνθέσουμε μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα για τη μνημονική τέχνη στην ελληνι κή αρχαιότητα, της οποίας και οι δύο ήταν μέτοχοι.

Στο Θεαίτητο βρίσκουμε το Σωκράτη να χρησιμοποιεί για την ψυχή την ίδια παρο μοίωση, ότι δηλαδή αυτή αποτελείται από ένα υλικό σαν κερί, στο οποίο οι ιδέες αποτυ πώνονται με τη μορφή εικόνων και αποτελεί το δώρο της Μνημοσύνης, της μητέρας των Μουσών, στους ανθρώπους. Στο διάλογο Φαίδων αναπτύσσεται η θεωρία ότι, καθώς είναι αδύνατο να αντιληφθούμε κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αναγκα στικά κάθε μάθηση/γνώση είναι έμφυτη στην ψυχή μας. Αντιλαμβανόμαστε π.χ. το δίκαιο ή το άδικο, επειδή η ψυχή μας είναι εξοικειωμένη με την έννοια της δικαιοσύνης από την προηγούμενη ύπαρξη της στον Κόσμο των Ιδεών, πριν ενσαρκωθεί στο σώμα μας. Στον "Φαίδρο", όπου ο Πλάτων εκθέτει την άποψη ότι η ρητορική τέχνη πρέπει να υπηρετεί μόνο την αλήθεια, επικρίνοντας τους σοφιστές, γίνεται φανερό ότι θεωρεί "βλάσφημη" τη χρήση της μνημοτεχνικής (ως μέρος της διδασκαλίας της ρητορικής τέχνης), για την εξυπηρέτηση των ψευ δών συμπερασμάτων των σοφιστών.

Μπορεί στο έργο του Πλάτωνα να μη βρί σκουμε κάποια συγκεκριμένη περιγραφή των αρχών της μνημονικής τέχνης, οι ιδέες του όμως φαίνονται να είναι διαποτισμένες με αυτήν, εκφράζοντας όλη την αισιοδοξία και τη βεβαιότητα ότι η σοφία βρίσκεται ήδη μέσα μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να την αφουγκραστούμε προ σεκτικά. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι στον Πλάτωνα χρωστάμε και την πολύτιμη διά σωση της ανάμνησης ότι η Τέχνη της Μνή μης, η "εσωτερική" δηλαδή γραφή των πλη ροφοριών, προϋπήρξε της κανονικής γρα φής. Άλλωστε, οι πλατωνικές Ιδέες ήταν που (όπως θα δούμε και στη συνέχεια) ενέπνευ σαν την "αναβίωση" της Τέχνης της Μνήμης στις περιόδους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Μία ανεκτίμητη πηγή από τη λατινική γραμματεία:

τα "χαμένα" κομμάτια του παζλ

Την περίοδο 86-82 π.Χ., κάποιος άγνωστος καθηγητής της ρητορικής τέχνης στη Ρώμη, ολοκλήρωνε για τους μαθητές του μια πραγματεία, η οποία έμελλε να μείνει στην Ιστορία με το όνομα του προσώπου στο οποίο αφιερωνόταν, κάποιον (επίσης άγνωστο) Ερέννιο (Ad Herennium). Η αξία του συγκε κριμένου έργου, είναι για τους σύγχρονους ερευνητές της Τέχνης της Μνήμης πραγμα τικά ανεκτίμητη, καθώς πρόκειται ουσιαστι κά για τη μοναδική σχετικά ολοκληρωμέ νη πηγή, αναφορικά με το προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης, η οποία ευτυχήσα με να φτάσει ακέραιη ως τις μέρες μας από τον αρχαίο κόσμο.

«Υπάρχουν δύο είδη μνήμης», αναφέρει ο ανώνυμος συγγραφέας σε αυστηρά ακαδημαϊκό ύφος και ύστερα από εκτενή ανάλυση των μερών της ρητορικής τέχνης, «η φυσική και η τεχνητή. Η φυσική μνήμη, είναι εκείνη η οποία χαράσσεται στο νου μας ταυτόχρονα με τη σκέψη. Η τεχνητή μνήμη ενδυναμώνεται και στερεοποιείται με την εκπαίδευση». Στη συνέχεια, ο ανώνυμος συγγραφέας παραθέτει πλήθος παντελώς άγνωστων στην εποχή μας ελληνικών πηγών για τη διδασκαλία της μνημοτεχνικής, προτού επανέλθει στην περι γραφή της τεχνητής μνήμης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η τεχνητή μνήμη απαρτίζεται από τόπους και εικόνες. Ως (μνημονικός) τόπος (locus), θεωρείται ένα μέρος (όπως π.χ. ένα κτίριο), το οποίο μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί στη μνήμη, ενώ οι (μνημονικές) εικόνες (imagines) απαρτίζονται από μορ φές, σύμβολα ή αγάλματα των εννοιών που θέλουμε να απομνημονεύσουμε»! Παρατηρού με ότι σήμερα θα μπορούσαμε να αντιστοιχί σουμε αυτούς τους τόπους με τους «virtual τόπους» ή τις τοποθεσίες/φακέλλους ενός κυβερνοχώρου.

Η Τέχνη της Μνήμης παρουσιάζεται και εδώ ως μια μέθοδος εσωτερικής γραφής, της οποίας οι ασκητές "καταγράφουν" νοητικά ό,τι τους υπαγορεύεται και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να το "διαβάσουν" από τη μνήμη τους. «Γιατί οι "τόποι" είναι σαν τις κέρινες πλάκες ή τους παπύρους, οι εικόνες είναι σαν τα γράμματα, η οργάνωση και η διά ταξη των εικόνων είναι σαν το κείμενο και η παράδοση (του κειμένου) είναι σαν την ανά γνωση» !

Οι μαθητευόμενοι στην Τέχνη της Μνή μης καλούνται να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των "τόπων". Πρέπει να εφο διάσουν τη μνήμη τους με μεγάλο αριθμό τέτοιων τόπων, έτσι ώστε να μπορούν να συγκρατούν μεγάλο όγκο πληροφοριών. Οι τόποι αυτοί (οι οποίοι μπορούν να είναι και φανταστικοί, δηλαδή, να μην είναι αναπαρα στάσεις υπαρκτών χώρων) πρέπει να αποτυ πωθούν στη σκέψη των ασκούμενων με κάθε λεπτομέρεια, να είναι επαρκώς φωτισμένοι (ώστε όλες οι εικόνες να είναι "ευανάγνωστες"), να είναι ευρύχωροι αλλά σαφώς οριοθετημένοι (ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν σε αυτούς πλήθος μνημονικών αντικειμένων) και φυσικά να είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους, αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο (ώστε οι μαθητευόμενοι της μνημονικής τέχνης να μπορούν να μετακινηθούν άνετα σε αυτούς προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν).

-----------------------------------------------------------------------------------

Πόσο παλαιά είναι η Τέχνη της Μνήμης;
Μερικές σκέψεις για τη χρονολόγηση της μεθόδου

Το "πολύτιμο" κείμενο Ad Herennium φαίνεται να βάζει τα
πράγματα σε μια σειρά, όσον αφορά την αναζήτηση των αρχών της "χαμένης" Τέχνης της Μνήμης. Όμως οι "εκπλήξεις" από το "Ad Herennium" δεν σταματούν στα όσα ήδη αναφέραμε. Στη συνοπτική του αναφορά στη "μνήμη των λέξεων", ο ανώνυμος ρητοροδιδάσκαλος,προβαίνει στο ακόλουθο σχόλιο:

«Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν γράψει αναφορικά με τη Μνήμη, ακολούθησαν την οδό της παράθεσης εικόνων που ανταποκρίνονται σε πολλές λέξεις (έννοιες-verba), έτσι ώστε όσοι θα επιθυμούσαν να απομνημο νεύσουν αυτές τις εικόνες, θα τις είχαν έτοιμες χωρίς να κοπιάζουν στην αναζήτηση τους».

Θα ήταν αδύνατο να αφήσουμε την απίστευτη αυτή παρατήρη ση ασχολίαστη. Κάπως έτσι, ή μάλλον, ακριβώς έτσι, δεν ήταν και οι πρώτες μορφές γραφής; Συγκεκριμένες εικονομορφικές συμβολικές αναπαραστάσεις (π.χ. ιερογλυφικά), οι οποίες χρη σιμοποιούνταν για να αποδώσουν πολλαπλά παρεμφερή νοήμα τα; Μήπως το συγκεκριμένο απόσπασμα επιβεβαιώνει τον "μύθο" του Πλάτωνα για την προΰπαρξη μιας "εσωτερικής", μνημονικής γραφής στην ψυχή των ανθρώπων, την οποία διαδέ χτηκε η γραφή που όλοι γνωρίζουμε;

Ας ξαναδιαβάσουμε το απόσπασμα... Χωρίς αμφιβολία, οι εικόνες στις οποίες αναφέρεται εδώ ο συγγραφέας φαίνονται να είναι οι ίδιες αναπαραστάσεις που βρίσκουμε διάσπαρτες στον αρχαίο κόσμο (π.χ. στον αινιγματικό "δίσκο της Φαιστού" ή στις "ιερογλυφικές γραφές της Αιγύπτου, κ.α.), εξέλιξη των οποίων αποτέλεσαν και τα πρώτα είδη γραφής.
Είναι πολύ πιθανό στο συγκεκριμένο απόσπασμα να βρίσκεται η ατράνταχτη απόδειξη ότι η γραφή προήλθε από παραφθορά των συμβόλων που χρησιμοποιούνταν κατά την εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης, για την οποία, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι διδασκόταν συστηματικά επί χιλιετίες πριν την ύπαρξη γραφής!

Στο τεύχος 130 (Φεβρ. 2005) το ΤΜ δημοσίευσε άρθρο, βασι σμένο στις έρευνες των Φλόρενς και Κένεθ Γουντ, το οποίο απο δείκνυε ότι ο Όμηρος περιγράφοντας τα γεγονότα του Τρωικού πολέμου, ουσιαστικά περιέγραφε τις κινήσεις των αστερισμών του ουρανού όπως φαίνεται από την Ελλάδα. Αυτό που έδειξαν οι έρευνες των Γουντ ήταν ότι οι αστρονομικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο ομηρικό έπος αρχίζουν από το 8900 π.Χ., αν όχι πολύ παλαιότερα. Ήταν η εποχή κατά την οποία η εξαιρε τικά αργή περιστροφική κίνηση του άξονα της Γης (wobbling), η οποία ευθύνεται για την εναλλαγή των "ζωδιακών εποχών", επανέφερε το άστρο του Σείριου στον ελληνικό ουρανό, μετά από απουσία 7.000 περίπου ετών.

Αν έχουν δίκιο οι Γουντ, αν δηλαδή η επιστροφή του Σείριου αποδίδεται συμβολικά στο έπος με την επιστροφή του "λαμπρό τερου άστρου" -δηλαδή του Αχιλλέα- στη μάχη, τότε μια "μετριοπαθής" χρονολόγηση για την Τέχνη της Μνήμης (καθώς και για το ίδιο το ομηρικό έπος, το οποίο άλλωστε διασώθηκε μέσω αυτής), θα μας έδινε ως αφετηρία των ιστορικών πληρο φοριών που περιλαμβάνονται στο έπος, περίπου το έτος 8900 π.Χ.!

Όμως, η Ιλιάδα δεν αρχίζει με την επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη αλλά με τη "μήνιν" αυτού και την "αποχώρηση" του, η οποία, αν ακολουθήσουμε τη λογική, τις αποδείξεις και τα συμπεράσματα των Γουντ, πρέπει να συνέβη περίπου 7.000 χρό νια νωρίτερα, όταν το άστρο του Σείριου "αποχώρησε" και χάθηκε από το ελληνικό στερέωμα.

Είναι, λοιπόν, δυνατό η πρώτη αναφορά στην Τέχνη της Μνήμης, να ανάγεται στο 15900 περίπου π.Χ.; Αυτό δεν θα σήμαινε ότι η εσωτερική γραφή προϋπήρξε της εξωτερικής κατά τουλά χιστον 10.000 έτη; Και η συγκεκριμένη εκτίμηση, γίνεται σύμφω να με τη χρονολόγηση της πινακίδας του Δισπηλιού της Καστο ριάς (με τη μέθοδο του άνθρακα C14, η οποία ανήγαγε την έναρ ξη της γραφής στον ελληνικό χώρο στα 5260 π.Χ.), διαφορετικά, στον αριθμό αυτό θα χρειαστεί να προσθέσουμε και μερικές ακόμα χιλιάδες χρόνια...

Γιατί όχι; Εξάλλου, όπως φαίνεται και από το παραπάνω από σπασμα, η "εσωτερική γραφή" αποτελεί επίσης μορφή γραφής, και μάλιστα πολύ πιο εξελιγμένης, καθώς η καλλιέργεια της απαιτεί από τον ασκούμενο την ανάπτυξη απίστευτων εγκεφαλι κών ικανοτήτων διαλογισμού, οραματισμού, και φυσικά, μνήμης. Επίσης, δεν λείπει ούτε η βιβλιογραφία, ούτε οι αποδείξεις για την ύπαρξη της εν λόγω τέχνης...

Σκεφτείτε το λίγο... Σταματήστε για λίγα λεπτά την ανάγνωση αυτού του κειμένου και αναλογιστείτε τις ατέλειωτες ώρες δια λογισμού και συστηματοποιημένης μνημοτεχνικής εξάσκησης που θα απαιτούνταν για να σχηματίσει κάποιος τους μνημονι κούς τόπους και τις νοητές εκείνες εικόνες, ώστε να είναι σε θέση να απαγγείλει και τις 24 ραψωδίες της Ιλιάδας... Μάλιστα, πολύ περισσότερο αν οι Γουντ κάνουν λάθος, οπότε στην προ σπάθεια του αυτή ραψωδός δεν χρησιμοποιεί τα άστρα ως μνη μονικά βοηθήματα... Αναλογιστείτε τώρα το σύνολο της ελληνι κής μυθολογίας, το οποίο διαμορφώθηκε πριν από την ύπαρξη γραφής καθώς και τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία αναγκαστικά, επίσης προϋπήρξε της γραπτής της αναπα ράστασης μέσω συμβόλων...

Αναμφίβολα, οι διάνοιες οι οποίες ανέπτυξαν και διατήρησαν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, Μυθολογίας και Ιστορίας επί χιλιετίες χωρίς την ύπαρξη γραφής, όφειλαν να είναι εξα¬σκημένες σε ένα μνημονικό σύστημα, αν όχι το ίδιο, τότε πολύ πιο εξελιγμένο, σύνθετο και απαιτητικό (όσον αφορά τη χρήση των διανοητικών τους ικανοτήτων) από αυτά της κλασικής και ρωμαϊκής περιόδου, που παρουσιάσαμε. Μήπως ένα σύστημα, το οποίο θα προϋπέθετε τη χρήση των 45.000 περίπου ορατών από τη Γη άστρων, ως μνημονικούς "τόπους";

Στο σημείο αυτό, αξίζει να παραθέσουμε μια μικρή λεπτομέ¬ρεια, την οποία ελάχιστοι φαίνεται ότι γνωρίζουν: τα 45 (μνημο-τεχνικά;) σύμβολα που "διακοσμούν" το δίσκο της Φαιστού (περ.1600 π.Χ.) δεν είναι εγχάρακτα, αλλά έχουν "αποτυπωθεί" σε πηλό με λίθινες σφραγίδες! Η ίδια αυτή τεχνική σήμερα, δεν αποκαλείται (όχι απλά γραφή, αλλά) "τυπογραφία";

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο, ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι μακρι νοί μας πρόγονοι δεν ανέπτυξαν νωρίτερα "εξωτερική" γραφή, είναι ότι, απλούστατα, δεν την είχαν ανάγκη... Δεν αποκλείεται μάλιστα, αν ποτέ καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον δίσκο της Φαιστού, να αποκαλυφθεί ότι το "μυστηριώδες" περιεχόμενο του, το οποίο τόσο πολύ έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απλό παιδικό τρα γουδάκι ή ποίημα, για τους νεαρούς μαθητευόμενους της μνημο νικής, "εσωτερικής" γραφής. Άλλωστε, οι Έλληνες (και συγκε κριμένα οι Αθηναίοι) δεν ήταν που νίκησαν τους υπερανεπτυγμέ-νους τεχνολογικά, αλλά διεφθαρμένους και αλαζόνες Άτλαντες, σύμφωνα με τον πλατωνικό "μύθο" στον "Κριτία";

Προσπαθήστε τώρα να θυμηθείτε την -αποδεκτή ως μόνη "ορθή" από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα- θεωρία περί ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας, που διδαχθήκαμε όλοι στα σχολεία και τα πανεπιστήμια (και η οποία εξακολουθεί να διδά σκεται, σχεδόν αυθαίρετα), και αποφασίστε ποια σας φαίνεται πιο πειστική...

-----------------------------------------------------------------------------------

Ο άγνωστος εκείνος δάσκαλος της ρητορι κής και της μνήμης προτείνει επίσης να εφο διάσουμε νοητά κάθε πέμπτο τόπο με ένα χαρακτηριστικό αντικείμενο (π.χ. ένα χρυσό χέρι) και κάθε δέκατο (decimus) με τη μορφή ενός οικείου μας προσώπου, προκειμέ νου να μην κάνουμε λάθος στη σειρά σύνδε σης τους. Οι τόποι αυτοί δεν πρέπει να μοιά ζουν μεταξύ τους, καθώς ενδέχεται να τους μπερδέψουμε στη σκέψη μας.

Όσον αφορά τις εικόνες, ο συγγραφέας του "Ad Herennium", τις διακρίνει σε δύο κατηγορίες, μία για τα πράγματα (res) και μία άλλη για τις λέξεις-έννοιες (verba). Η απομνημόνευση των πραγμάτων (memoria rerum) είναι σχετικά απλή και ο ασκούμενος μπορεί να την τελειοποιήσει σύντομα και χωρίς μεγάλη δυσκολία. Αντίθετα, η απομνη μόνευση των λέξεων-εννοιών (memoria verborum), η ικανότητα δηλαδή να ανακα λούμε στη μνήμη μας (όπως οι ποιητές της αρχαιότητας) ολόκληρα κείμενα, είναι πολύ πιο σύνθετη και απαιτεί μακροχρόνια εξά σκηση, καθώς και έναν τεράστιο αριθμό μνη μονικών τόπων. Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε, καθώς η τελευταία παρατήρηση πιθανότατα εξηγεί γιατί ο Όμηρος (όπως βέβαια και οι γενιές των προκατόχων του), επέλεξε να "τοποθετήσει" μνημοτεχνικά ολό κληρο το έπος της Ιλιάδας στον τεράστιο αριθμό των αστεριών, των πλανητών και των αστερισμών του στερεώματος... (βλ. ΤΜ, τεύχ. 130)
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στην ενότητα της μνήμης του "Ad Herennium", o συγγραφέας προτείνει, σε ό,τι αφορά στις εικόνες, να επιλέγονται μορφές υπερφυσι κές, αστείες ή γκροτέσκες, καθώς το μυαλό μας έχει την τάση να ξεχνά ο,τιδήποτε το συνηθισμένο.

Μερικές ακόμα αναφορές (Κικέρων, Πλούταρχος, Στράβων, Κιντιλιανός):

Η "αστρική" Μνήμη του Μητρόδωρου του Σκέψιου

Ένα άλλο, προερχόμενο επίσης από τη λατινική γραμματεία, έργο με αναφορές στη μνημονική τέχνη, είναι και το "De Oratore" του Κικέρωνα, στην εισαγωγή του οποίου βρίσκουμε τη γνωστή ιστορία με την οποία περιγράφεται η ανακάλυψη της Τέχνης της Μνήμης από τον Σιμωνίδη.

Η μικρή αναφορά που γίνεται στο έργο αυτό στις αρχές της μνημονικής τέχνης, φαίνεται να επαληθεύει πλήρως το "Ad Herennium" και γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Κικέρωνας απευθύ νεται (όπως και οι κλασικοί Έλληνες συγ γραφείς) σε αναγνώστες, οι οποίοι είναι ήδη αρκετά εξοικειωμένοι με αυτές. Μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι ο ίδιος έχει γνωρίσει δύο Έλληνες με "θεϊκές ικανότητες Μνήμης" και αναφέρει δύο ονόματα: τον Χαρμάδα από την Αθήνα και τον Μητρόδωρο τον Σκέψιο, τον οποίο συνάντησε στη Μ. Ασία και εικάζει ότι τη στιγμή που γράφει το "De Oratore", βρίσκεται ακόμα εν ζωή.
Ειδικά για τον Μητρόδωρο, γνωρίζουμε από αναφορά του Πλουτάρχου, ότι είχε πρω τοστατήσει σε μια αυτονομιστική κίνηση των ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ενώ ο Στράβων (στα Γεωγραφικά του, 13ος τόμος), αναφέρει ότι ακολούθησε μια πορεία από τη Φιλοσοφία στην Πολιτική για να καταλήξει στη διδα σκαλία της ρητορικής τέχνης. Ο μεγάλος γεωγράφος αναφέρει επίσης ότι ο Μητρόδω ρος είχε συγγράψει και σχετική πραγματεία (ή πραγματείες), η οποία όμως δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα, και μας δίνει την πληροφο ρία ότι η ρητορική του δεινότητα ήταν τέτοια, ώστε άφηνε πάντα το ακροατήριο του άναυδο...

Η πιο "αινιγματική" ωστόσο πληροφορία για αυτόν τον αρχαίο Έλληνα ασκητή της μνημονικής τέχνης, έρχεται από έναν άλλο λατίνο δάσκαλο της ρητορικής, τον Κιντιλιανό (Quintilianus), ο οποίος πιθανότατα γνώριζε (όπως και ο Κικέρωνας) το έργο του Μητρόδωρου. Αναφέρει λοιπόν, ότι ο Μητρόδωρος στη μνημονική του τέχνη χρησιμοποι ούσε «360 μνημονικούς τόπους στα δώδε κα ζώδια, μέσα από τα οποία διέρχεται ο Ήλιος».
Αναμφίβολα, πρόκειται για μία αρχαία μαρτυρία η οποία επιβεβαιώνει ότι η Τέχνη της Μνήμης στην αρχαιότητα συνδεόταν με τη μελέτη των άστρων και τη χρήση τους ως μνημονικούς τόπους. Μήπως λοιπόν το μνημονικό σύστημα στο οποίο είχε εξασκηθεί ο Μητρόδωρος ήταν το ίδιο (ή έστω παρεμφερές) με αυτό του Ομήρου; Εκτός αυτού, στην αναφορά αυτή ίσως να κρύβεται και η εξήγηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους στοχαστές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης επέλεξαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τις 360 μοίρες του ζωδιακού κύκλου, σε μια προ σπάθεια αναδημιουργίας των αρχαίων ελλη νικών μνημονικών συστημάτων...

Η Τέχνη της Μνήμης στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση: αναζητώντας την αρχαία γνώση

Τα "σκοτεινά" χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Ρώμης, η γενικότερη πνευματική παρακμή παρέσυρε κάθε γνώση στη λήθη. Στα πλαίσια αυτά, και η διδασκαλία της μνη-μοτεχνικής φαίνεται να ατονεί σταδιακά (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και να χάνεται, εντασ σόμενη στο θολό ημίφως της μαγικής, "δαι μονικής" γνώσης, προερχόμενης από την "αναίσχυντη, ειδωλολατρική αρχαιότητα". Οι μνήμες της ύπαρξης αυτής της τέχνης, ωστό σο, υπήρχαν ακόμα ολοζώντανες, όπως και οι περισσότερες από τις (λατινικές κυρίως) πηγές, οι οποίες στα χέρια των λίγων "εκλεκτών" της γνώσης, αποτέλεσαν τον οδηγό τους στις μεμονωμένες προσπάθειες αναπαραγωγής του εντυπωσιακού αυτού συστήματος γνώσης.

Η αναζήτηση λοιπόν ενός μνημονικού συστήματος ικανού να ανακτήσει ολόκληρο το σώμα της χαμένης αρχαίας σοφίας, τοποθετήθηκε από τα πρώιμα κιόλας μεσαιω νικά χρόνια στην κορυφή των επιδιώξεων της νέας κάστας φιλοσόφων-μάγων που δημιουργήθηκε. Βασιζόμενοι στην αριστοτε λική πεποίθηση ότι είναι αδύνατο να υπάρξει καινούρια γνώση, έστρεψαν από την αρχή τις έρευνες τους στο παρελθόν. Στην αναζήτηση αυτή, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η μελέτη των θεωριών του Πλάτωνα, ότι κάθε γνώση είναι ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών, με τη μνήμη να αποτελεί έμφυτη ιδιότητα που ανήκει στις δυνατότη τες του ανθρώπινου νου.

Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι ερευνητές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης αισθάνονταν σαν το παιδί εκείνο που, μεγαλώνοντας, έχασε το θείο δώρο της ψυχικής ανάμνησης. Η "Ars Magna" (Μεγάλη Τέχνη), όπως ονομάστηκε η προσπάθεια αυτή αποκατάστασης της επαφής της ανθρώπινης ψυχής με τη συμπαντική γνώση, αποτέλεσε από νωρίς το "Άγιο Δισκοπότηρο" της φιλο σοφικής έρευνας, στην αναζήτηση του οποί ου αναλώθηκαν πολλά από τα φωτεινότερα πνεύματα της εποχής (π.χ. Julio Camillo, Θωμάς ο Ακινάτης, Albertus Magnus, Raymond Lull κ.α.)•

Σε όλα σχεδόν τα μνημονικά συστήματα της εποχής που κατά καιρούς δημιουργούνταν, η Τέχνη της Μνήμης, εμφανιζόταν να είναι ενδεδυμένη το περίβλημα του μάγου. Απομονώνοντας, ωστόσο, τις επικλήσεις και τις μαγικο-θρησκευτικές δοξασίες, μπορούμε με ασφάλεια να διαπιστώσουμε ότι οι μνημονικές αρχές των μεσαιωνικών και αναγεννη σιακών συστημάτων ήταν ουσιαστικά οι ίδιες με αυτές των αρχαίων χρόνων.

Μερικά μνημονικά συστήματα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης

Οι αναφορές από τα διάφορα μνημοτεχνικά συστήματα που κατά καιρούς προτάθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, είναι πολλές και εντυπωσιακές. Ενδεικτικά μόνο, αξίζει να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους μνημονικούς τόπους αποτέλεσαν και οι αίθουσες της Κολάσεως του Δάντη(Ι), ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστήριξαν (εδώ και πολ λούς μάλιστα αιώνες) ότι το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί παρά μια ακόμα μνημοτεχνική-μεταφυσική διατριβή με χριστιανικές αναφορές!

Ωστόσο, ξεχωρίζοντας και αξιολογώντας τις κατά καιρούς μνημονικές μελέτες των "σκοτεινών" αυτών εποχών, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε εκείνες, οι οποίες, εκτός του ότι άσκησαν τεράστια επίδραση στη διαμόρφωση του φιλοσοφικού στοχα σμού των εν λόγω περιόδων, αποτέλεσαν και την αφετηρία των αναζητήσεων του αναμφισβήτητα μεγαλύτερου ασκητή της Τέχνης της Μνήμης της μεταχριστιανικής περιόδου: του μεγάλου Giordano Bruno, αλλά και άλλων σπουδαίων στοχαστών εκείνης της καθοριστικής περιόδου.

Η "Ars Brevis" (Τέχνη των Γενναίων) του Ramon Lull

Γεννημένος στη Μαγιόρκα, το 1235 -δέκα περίπου χρόνια μετά τον Θωμά τον Ακινάτη- ο Ramon Lull, ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να αφομοιώσει το σύνολο της διαθέσιμης κατά την εποχή του γνώσης σε ένα ομοι ογενές σύστημα μνημοτεχνικά δομημένο. Η "Are Brevis" (Τέχνη των Γενναίων ή γενναία τέχνη), όπως επικράτησε να αποκαλούν το σύστημα του τόσο ο ίδιος όσο και οι πολυάριθμοι συνεχιστές του έργου του, έδινε στον ασκούμενο τη δυνατότητα να συνδυάζει παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να προκύπτουν "πρωτότυποι" στοχασμοί.

Το σύστημα "αναζήτησης της αλήθειας" του Lull (του οποίου την επινόηση απέδιδε ο ίδιος σε "θεϊκή φώτιση", αποτέλεσμα μιας υπερβατικής εμπειρίας κατά την επίσκεψη του στο όρος Randa, σε ένα νησί της Μαγιόρ κα!), αφομοίωνε και αστρολογικές δοξασίες και αντιλήψεις. Μετά από πολλές αναθεωρή σεις και διαδοχικές "βελτιώσεις", ο Lull προ χώρησε κατά την περίοδο 1305-8 στην τελευταία εκδοχή της μεθόδου του, την επινόηση της οποίας ο ίδιος φρόντισε να συνοδεύσει με μεγαλεπήβολες διακηρύξεις και σχόλια, απο δίδοντας της την "υπεροπτική" ονομασία "Ars Magna" (Μεγάλη Τέχνη).

Στη μέθοδο αυτή, για πρώτη φορά βλέπουμε να χρησιμοποιούνται παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες τοποθετημένες σε κυκλική διάταξη, έτσι ώστε να διευκολύνεται ο συσχετισμός τους με την κεντρική, υπό διερεύνηση ιδέα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της σχη ματικής απεικόνισης. Ο Νεοπλατωνιστης αυτός ως προς τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις, άσκησε τεράστια επιρροή στο φιλοσοφικό στοχασμό της εποχής του (σε βαθμό ώστε οι σύγχρονοι μελετητές να κάνουν λόγο για "ρεύμα σκέψης Λαλλιαμού" - Lullism), και με τις επιδράσεις του έργου του να είναι ευδιά κριτες ακόμα και στην Αναγέννηση.

Το φιλοσοφικό μνημοτεχνικό σύστημα του Lull υιοθετήθηκε αργότερα από τους εκπροσώπους των Φραγκισκανών, αντλώντας από τις ιδέες του το ιδεολογικό υπόβαθρο του κινήματος τους. (Και αφού μιλάμε για μέθοδο μνήμης, θυμηθείτε τα όσα γράφαμε στο τεύχος 130 για τις επιδράσεις του ελληνικού Νεοπλατωνισμού σε όλα τα μεταγενέστερα δυτικά εσωτερικά συστήματα...)

Το "Θέατρο της Μνήμης" του Julio Camillo

Πιο πιστός στις αρχαίες αρχές της Τέχνης της Μνήμης, όπως τη βρίσκουμε να διατυπώνεται μέσα από τα αρχαία κείμενα, ο Julio Camillo Delminio έδωσε στους μνημονικούς τόπους του συστήματος που εισηγήθηκε, τη μορφή αρχαίου ελληνικού αμφιθεάτρου. Ο γεννημένος το 1480 Ιταλός στοχαστής και ερευνητής της Τέχνης της Μνήμης, από νωρίς διαπίστωσε ότι η αρχιτεκτονική διαρρύθμιση ενός αμφιθεάτρου θα παρουσίαζε τεράστια πλεονεκτήματα στην εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Σύμφωνο προς τις προϋποθέσεις των (μνη μονικών) τόπων του "Ad Herennium" και του Αριστοτέλη, το ελληνικό αμφιθέατρο διαθέτει ένα κεντρικό. σημείο αφετηρίας (σκηνή), το οποίο προσφέρει τεράστια ελευ θερία κινήσεων, καθώς μέσω των διαδρόμων επικοινωνεί με όλα τα, ευδιάκριτα χωρισμέ να σε επτά διαδοχικά επίπεδα, διαστήματα των κερκίδων.

Όσον αφορά τις (μνημονικές) εικόνες που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως φορείς των εννοιών, ο Camillo προσπάθησε στο θέατρο του να αναπαραστήσει ολόκληρο το σύμπαν όπως προβάλλεται μέσα από την ελληνική μυθολογία, την αστρολογία και την καβαλιστική παράδοση. Οι κερκίδες χωρίζονταν από 6 διαδρόμους σε 7 τμήματα, τα οποία ο ίδιος ονόμαζε "στήλες του Οίκον της Σοφίας τον Σολόμωντος". Καθένα από αυτά τα τμήματα χρησιμοποιούταν για να αποδώσει και έναν διαφορετικό πλανήτη με τις αστρολογικές του ιδιότητες, έφερε το όνομα ενός θεού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, ενώ τα επίπεδα "αφιερώνονταν" σε χαρακτήρες και τόπους της ελληνικής μυθολογίας.

Τα "εντνπωσιακά σχέδια ενός νοητικού μνημοτεχνικον θεάτρον στο οποίο θα απεικονιζόταν ολόκληρη η συμπαντικη γνώση" του μυστηριώδη σοφού, δεν άργησαν να διαδοθούν σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1530, ο Camillo βρέθηκε στο Παρίσι, προσκεκλημέ νος ίου Γάλλου βασιλιά, ο οποίος ανέλαβε και τη χρηματοδότηση της υλικής κατα σκευής του. Μαρτυρίες της εποχής αναφέρουν ότι λίγο καιρό αργότερα, ένα μικρό ξύλινο αμφιθέατρο με πολύ παράξενη διακόσμηση είχε ανεγερθεί στη βασιλική αυλή της Γαλλίας...
Όμως φαίνεται ότι το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Camillo, καθώς το 1532 επιστρέφει στην Ιταλία, όπου αρχίζει νέες προ σπάθειες για την υλοποίηση της κατασκευής του μνημονικού του θεάτρου, αυτή τη φορά στη Βενετία. Ο Julio Camillo τελικά πέθανε το 1544 και το όνειρο της κατασκευής του "θεάτρου της Μνήμης", στο οποίο είχε αφιερώσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ποτέ δεν υλοποιήθηκε όπως θα ήθελε.
Το "μνημονικό παλάτι" του Matteo Ricci. Η διδασκαλία της Τέχνης της Μνήμης στην Κίνα!

Ο Matteo Ricci ήταν ένας Ιησουίτης ιερέας στον οποίο το 1577 ανατέθηκε να μεταβεί στη μακρινή Κίνα για να κηρύξει τη χριστιανική πίστη και τη δυτική σκέψη στους υπη κόους της δυναστείας των Μινγκ. Μετά από μακροχρόνια όμως παραμονή και χωρίς να έχει καταφέρει να κεντρίσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των Κινέζων, το 1596 ανέφερε σε μια τυχαία συνομιλία του με έναν πρίγκιπα της δυναστείας για ένα σύστημα μνήμης, το οποίο επιτρέπει στον ασκούμενο την απο μνημόνευση με τη μορφή εικόνων τεράστιου όγκου πληροφοριών σύμφωνα με μια μέθοδο, την οποία στη μακρινή δύση αποκαλούσαν "εσωτερική γραφή". Η μέθοδος αυτή είχε ανακαλυφθεί πριν πολλά χρόνια σε μια μακρινή χώρα της Δύσης, την Ελλάδα, από έναν ποιητή ευγενούς καταγωγής, ονόματι Xi-mo-ni-de (Σιμωνίδης)!

Η είδηση για την ύπαρξη μιας τόσο εκπληκτικής τέχνης, ενθουσίασε τους ευγενείς της πόλης Nanchang στην επαρχία Jianxi, όπου διέμενε και τον προσκάλεσαν να τους την διδάξει. Ο Ricci, ο οποίος γνώριζε τις γενικές αρχές της μνημοτεχνικής (καθώς στα πλαί σια των νομικών σπουδών που είχε παρακο λουθήσει στη Ρώμη το 1572, είχε διδαχθεί το έργο του Κικέρωνα), οργάνωσε για το πρω τότυπο αυτό "ποίμνιο" που κατάφερε επιτέ λους να συγκεντρώσει μια σειρά μνημονικών τόπων, οι οποίοι συγκροτούσαν ένα παλάτι.
Οι αίθουσες του "μνημονικού παλατιού" του Ricci διακοσμούνται από κινεζικά ιδεο γράμματα, τα οποία όμως πρέσβευαν διαφορετικές παραστάσεις της Βίβλου, προσαρμο σμένες στις κινεζικές παραδόσεις.

Βλέποντας τη μαζική ανταπόκριση των Κινέζων ευγενών στη διδασκαλία της τέχνης της Μνήμης, πολύ σύντομα συνέγραψε και μελέτη στα κινεζικά και άρχισε να περιοδεύει, κηρύττοντας μέσα από τη μνημονική τέχνη το λόγο του θεού.

Το ενδιαφέρον των Κινέζων για τον πολιτισμό που ανέ πτυξε ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα -τον ελληνικό- οδήγησε το 1607 τον Ricci, όταν πλέον είχε εγκατασταθεί στο Πεκίνο, να μεταφράσει στα κινεζικά και να εκδώσει και τα πρώτα έξι βιβλία των "στοιχείων της Γεωμετρίας" του Ευκλείδη. Τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια, οι κόποι του δείχνουν να ευοδώνονται όταν, στις 8 Σεπτεμβρίου 1609, παίρνει άδεια από τον αυτοκράτορα της δυναστείας να ιδρύσει στο Πεκίνο την "Αδελφότητα της Μαρίας". Ο Matteo Ricci πέθανε στο Πεκίνο στις 11 Μαΐου 1610. Το βιβλίο του για τη μνημονική τέχνη, φυλά χτηκε με ευλάβεια από τους ευγενείς της δυναστείας των Μινγκ και κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά, σώζεται ως τις μέρες μας.

Το "μαγικό" σύστημα μνήμης του Giordano Bruno

Η αναδημιουργία ενός μνημοτεχνικού συστήματος ικανού να επιτύχει την πλατω νική ανάμνηση, ήταν ένα ζήτημα, το οποίο από νωρίς απασχόλησε την κορυφαία πνευ ματική μορφή της Αναγέννησης, από την εποχή που ήταν ακόμα δομινικανός μοναχός. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε όχι η "μαγική", όπως την αποκαλούσε, μνήμη αποτελούσε τον "κορμό" του μεγάλου δέντρου των αναζητήσεων του, με τις φιλο σοφικές, θεολογικές και κοσμολογικές του απόψεις να είναι απλά οι καρποί. Άλλωστε, εκτός από τα αμιγώς "μνημονικά" έργα του, αναφορές στην μνημονική τεχνική που χρησιμοποιούσε βρίσκουμε στο σύνολο σχεδόν των μελετών του, ενώ ολόκληρος ο φιλοσοφικός του στοχασμός φαίνεται να αποτελεί το αποτέλεσμα και την επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας των τεχνικών μνήμης που χρησιμοποιούσε.

Η ύπαρξη στην ελληνική αρχαιότητα συλλογιστικών συστημάτων ικανών να παράγουν σχεδόν αλάνθαστα αποτελέσματα, ήταν για τον Μπρούνο αυταπόδεικτη. Αφετηρία του μνημονικού συστήματος που εισηγήθηκε, στάθηκε η ανάλυση της συλλογιστικής διαδικασίας παραγωγής ιδεών και εξαγωγής συμπερασμάτων, όπως τη συναντάμε στο έργο του Πλάτωνα. Παρατήρησε ότι η "εκμαίευση" των αληθειών από τον Σωκράτη επιτυγχανόταν ξεκινώντας από απλούς ορισμούς των εννοιών και διερευνώντας όλες τις γύρω τους. Στο κλείσιμο της αλληγο ρίας αυτής, βρίσκουμε ακόμα μία περιγραφή του μνημονικού συστήματος του Μπρούνο.

Οι ύμνοι τους οποίους χρησιμοποι εί στο έργο αυτό, παρουσιάζουν εξαι ρετική ομοιότητα με τους Ορφικούς ύμνους και αποσκοπούν, σύμφωνα με την κορυφαία ερμηνεύτρια του έργου του, Frances A.Yates, στην ψυχική προετοιμασία και τόνωση των μελετητών της μνημονικής τέχνης και στη διέγερση της φαντα σίας τους, ώστε να φτάσουν σε εγκεφαλική και ψυχική κατάσταση ετοιμότητας να "δεχθούν" τη γνώση από το Σύμπαν, με την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Βλέπουμε λοιπόν ότι η «ανάμνηση» δεν είναι μία απλή μηχανιστική διαδικασία, αλλά απαιτεί κατάλληλο ψυχικό υπόβαθρο...

Σύντομα, ο Μπρούνο εκδίδει και τρίτο "μνημονικό" έργο, την "Τέχνη της Μνήμης" (Are Memoriae). Φαίνεται ότι οι έρευνες του για την απεικόνιση της συμπαντικής και ανθρώπινης διάνοιας τον οδήγησαν στην υιο θέτηση μιας πιο αφαιρετικής φόρμας, με εντονότερο το στοιχείο του συμβολισμού, καθώς τόσο οι ομόκεντροι κύκλοι, όσο και οι πίνακες αναφοράς έχουν λιγοστέψει. Έχει πλέον εμβαθύνει στη "χαοτική" σκέψη και τα σύμβολα του παραπέμπουν σε αστερισμούς και σε επεισόδια παρμένα από την ελληνική μυθολο γία, θεωρώντας ότι αποτελούν γνησιότερους συμβολισμούς μεγαλύτερης δύναμης και μεστότητας νοημάτων και ότι βρίσκονται πιο κοντά στη συμπαντική σκέψη.

To Ars Memoriae έχει χαρακτηριστεί από τους μελετητές του έργου του Μπρούνο ως "μαγικό". Αποτελεί, ωστόσο, την ευθεία προέκταση της πορείας που ακολουθεί η σκέψη του από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από το υλικό στο πνευματικό και από το ανθρώπινο στο Συμπαντικό.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, ο Μπρούνο θα επανέλθει στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα σύστημα μνήμης εκφρασμένο αυτή τη φορά μέσα από εικόνες και σύμβολα, ικανών να φέρουν την ανθρώπινη ψυχή σε επαφή με την "αληθινή πραγματικότητα", με την έκδοση των «30 αγαλμάτων» (Lampas Triginte Statuarum). Στο έργο αυτό, το οποίο έχει κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα, οι αστρολογικές παραστάσεις στις οποίες στηριζόταν η διαδικασία της "ανάμνησης", έχουν πλέον αντικατασταθεί από μορφές αγαλμάτων, τις οποίες ο Μπρούνο χαρακτηρίζει ως "εσωτερικές εικόνες". Θεωρεί τη φαντασία ως τον ισχυρότερο και αμεσότερο τρόπο να επι τύχει κάποιος την επαφή με τον πνευματικό κόσμο και χρησιμοποιεί τις μορφές αυτές ως πιο αποτελεσματικούς ψυχικούς συνδέσμους της φαντασίας (της ανθρώπινης διάνοιας) με το Θείο.

Πρώτη μορφή στις απεικονίσεις του είναι αυτή του Απόλλωνα που συμβολίζει το Εν και το Φως και ακολουθεί ο Κρόνος που αντιπροσωπεύει την Αρχή. Ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα βρίσκουμε τις μορφές του Προμηθέα, του Ηφαίστου, της Θέτιδος, του Γανυμήδη ή Τοξότη, του Ουρανού, της Αφροδίτης, του Έρωτα, της Αρτέμιδος και φυσικά της Αθηνάς, η οποία εκπροσωπώντας τη Σοφία, αποτελεί την ιερότερη, σύμφωνα με τον Μπρούνο, από τις Θηλυκές Θεότητες.

Εξαιρετικό, επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει στο έργο αυτό και ο πρωταρχικός δια χωρισμός του Θεϊκού στοιχείου, για το οποίο αναφέρει ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί με κάποια μορφή άλλη από τη φυσική του, που είναι το Φως και έχει τριαδική υπόσταση. Το Θεϊκό αυτό στοι χείο, δύναται να γίνει αντιληπτό από την ανθρώπινη διάνοια με τις έννοιες: του "Πατρός ή Νου ή της Ουσίας των Ουσιών", του "Υιού ή της πρωταρχικής διάνοιας, της ομορφιάς και της αγάπης της δημιουργίας", και του "Φωτός", το οποίο αποτελεί την ψυχή του Κόσμου και όλων των πραγμάτων (anima mundi) και τη Ζωοποιό Ενέργεια του Σύμπαντος.

Η πορεία των αναζητήσεων του Μπρούνο στην αναδημιουργία των μνημοτεχνικών μεθόδων της αρχαιότητας, παρουσιάζει ιδιαί τερο ενδιαφέρον, καθώς έχοντας ως αφετηρία τις ερμητικές και πλατωνικές θεωρίες και ιδέες, καταλήγει να επαληθεύει πρακτικές αιώνων. Το μνημονικό σύστημα του Μπρούνο φαίνεχαι να επιβεβαιώνει ότι οι αφηρημένες έννοιες και οι συμβολικές εικόνες διευρύνουν την αντίληψη, αμβλύνουν τη λογική-γραμμική οκέψη και προκαλούν την κατάλληλη διανοητική κατάσταση, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στην ανθρώπινη ψυχή να επικοινωνήσει με το θείο κατά τον αμεσότερο δυνατό τρόπο.

Μερικές "τολμηρές" υποθέσεις...

Ας "ξεχάσουμε" για λίγο όλα όσα γνωρίζουμε για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ας επιχειρήσουμε να τον ξανα-αντικρίσουμε με την αποκαλυπτική απλότητα της πρώτης ματιάς. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι τα ονόματα και οι ιδιότητες των αρχαίων Θεών συμπί πτουν με τα αντίστοιχα των πλανητών, ενώ η δράση τους αποτυπώνεται σε επεισόδια της Μυθολογίας, με συμμετοχή και κατώτερων θεοτήτων, τα ονόματα των οποίων πάλι, κατά "σύμπτωση", συμπίπτουν με τα ονόμα τα και τις ιδιότητες των αστερισμών!

Σε κάποια φάση της εξέλιξης του πολιτι σμού αυτού, δημιουργείται από πρωτογενείς αποτυπώσεις των εννοιών σε εικόνες, μια αρχική μορφή κωδικοποιημένης επικοινωνίας, η οποία φθείρεται με την πάροδο των αιώνων και απλοποιείται, για να δώσει τη θέση της στους χαρακτήρες που γνωρίζουμε σήμερα ως γραφή!

Η συγκεκριμένη γραφή που αναπτύσσεται, ακριβώς οπως και οι μνημονικές εικόνες, διαβάζεται κανονικά από τα αριστερά προς χα δεξιά, αλλά και αντίστροφα. Την ίδια περίπου εποχή, οι πιο οξυδερκείς παρατηρη τές των άστρων διατυπώνουν τις αρχές της Γεωμετρίας (όπως π.χ. ο Θαλής), της Φιλοσο φίας (Ησίοδος), της Ποίησης (Όμηρος) ή των θρησκευτικών αντιλήψεων (Ορφικοί), ενώ άλλοι, οι οποίοι πιθανότητα "μαγεύτηκαν" από την αναλλοίωτη και αιώνια λάμψη των άστρων, μπορούν και "αντιλαμβάνονται" τις δονήσεις τους (Πυθαγόρας) και προσπαθούν να τις αναπαράγουν. Δημιουργείται έτσι η Μουσική (η πλησιέστερη σύμφωνα με τον Πλάτωνα τέχνη στο θεϊκό στοιχείο, καθώς είναι άϋλη), από τη μελέτη των αρχών της οποίας προκύπτουν τα Μαθηματικά. Η επι σταμένη έρευνα καθώς και η πρακτική εφαρ μογή των αρχών των μαθηματικών οδηγεί στην ανάπτυξη όλων των υπολοίπων τεχνών και επιστημών (π.χ. Γλυπτική, Αρχιτεκτονική), με αποτέλεσμα μια γενικότερη περίοδο ευημερίας και άνθισης, κατά την οποία χτί ζονται πόλεις (πάλι σε αντανάκλαση των αστερισμών. Βλ. Νίκ. Λίτσας, "Μυστικές Δια δρομές στην Άγνωστη, Ελλάδα και η Αναζήτηση, τον Πραγματικού Ομήρου").

Όλοι αυτοί οι τομείς γνώσης (π.χ. η Αστρονομία, τα Μαθηματικά, η Φιλοσοφία, η Μουσική, η θρησκεία, οι εικαστικές τέχνες, η Ναυσιπλοΐα, η Αρχιτεκτονική, κ.α.) είναι φυσικά αλληλένδετοι μεταξύ τους, αλληλεπι δρούν και εξελίσσονται ταυτόχρονα και για την αποτύπωση τους χρησιμοποιούν την παραφθαρμένη μορφή των αρχικών "μνημο νικών" εικόνων (γραφή). Σημειώστε ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησι μοποιούνται για να αποδώσουν όχι μόνο τον γραπτό λόγο, αλλά και τους αριθμούς, καθώς και τους μουσικούς τόνους (νότες).

Δηλαδή, ακριβώς όπως και οι μνημονικές εικόνες, χα γράμματα αποτελούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό "φορείς" πολλαπλών νοημάτων, αναλόγως του συστήματος σκέψης με το οποίο τα ερμη νεύουμε. Επίσης, όλες αυτές οι γνώσεις εμφανίζονται να έχουν "θεϊκή" προέλευση. (Μήπως τελικά η "συνωνυμία" άστρων, πλα νητών, αστερισμών, Θεών και μυθικών χαρακτήρων ήταν ουσιαστικά "μνημοτεχνική" ταυτοσημία;)
Απομακρυνόμενοι πλέον από τον ελληνικό χώρο, όλες αυτές οι τέχνες, οι επιστήμες και οι γνώσεις μεταναστεύουν στο λατινικό κόσμο, όπου, αποκομμένες από τις ρίζες τους, ατροφούν σε μια "σκοτεινή" περίοδο πνευματικής παρακμής και εξαθλίωσης, για να αναβιώσουν μερικούς αιώνες αργότερα, σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας του αρχαίου κόσμου (Αναγέννηση). Την περίοδο εκείνη μάλιστα, η φωτεινότερη πνευματική μορφή (Giordano Bruno) οδηγείται μέσα από τη μελέτη των αρχαίων πηγών στην επαλήθευ ση και την επιβεβαίωση όλων των αρχών της ελληνικής σκέψης, με ιδιαίτερη έμφαση (όπως και οι Έλληνες) στην παρατήρηση και την μελέτη των άστρων.
Ολοκληρώνοντας τον μακροσκελή (και αναγκαστικά γενικευτικό) αυτό συλλογισμό, θα αποτολμήσουμε τη διατύπωση ορισμε'νων "τολμηρών" ερωτημάτων, θεωρώντας ότι το να θέτει κανείς ερωτήματα αποτελεί πολύ πιο ειλικρινή στάση από την "αφοριστική" κατάθεση απαντήσεων:






* Μήπως ολόκληρο το σώμα της αρχαίας και σύγχρονης γνώσης στηρίχθηκε στις αρχές της Τέχνης της Μνήμης, σύμφωνα με τις οποίες η μάθηση οικοδομείται με την ορθή τοποθέτηση κάθε πληροφορίας πάνω στην παλαιά γνώση;
* Μήπως είχε δίκιο ο Πλάτωνας και η γνώση που προέρχεται από το διάβασμα γρα πτών πηγών δεν ασκεί καμία απολύτως επί δραση στη διαμόρφωση της ψυχής μας, αλλά λειτουργεί ανασταλτικά στην απόκτηση της σοφίας;
* Μήπως, αντίθετα με τις απόψεις των ιστορικών και των ανθρωπολόγων, η ανάπτυξη της γραφής σήμανε την έναρξη μιας εκτεταμένης περιόδου πνευματικής παρακ μής του ελληνισμού, καθώς άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται η μνημονική Τέχνη;
* Μήπως το πραγματικό απόγειο του ελλη νικού πολιτισμού θα πρέπει να το αναζητή σουμε όχι στην κλασική εποχή, αλλά στην εκτενή προ-ομηρική περίοδο, κατά την οποία διαμορφώνονταν οι μυθικές αντιλήψεις και η γλώσσα;
* Μήπως η ταύτιση της σκέψης με μη συγκεκριμένες μορφές και εικόνες εννοιών (όπως αυτές της ελληνικής Μυθολογίας), αποδεσμεύει την ανθρώπινη διάνοια από τις από τις "αλυσίδες" της ασφυκτικά λογικής, γραμμικής πραγματικότητας και επιτρέπει την επικοινωνία με τη συμπαντική διάνοια, καθιστώντας δυνατή την πλατωνική ανάμνηση της ψυχής;
* Μήπως θα πρέπει να επιχειρήσουμε να "ξαναδιαβάσουμε" ολόκληρη την ελληνική Μυθολογία, προσπαθώντας να αποκωδικο ποιήσουμε τις "μνημονικές" της εικόνες;
* Μήπως το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και με την αρχαία ελληνική τέχνη στο σύνολο της, προσέχοντας τόσο την ακριβή θέση της κάθε ανάγλυφης μορφής π.χ. στα αετώματα ή στις εισόδους των αρχαίων ναών όσο και τις επιμέρους της λεπτομέρειες;
* Μήπως, κάτω από το φως των νέων αυτών αποκαλύψεων, η αρχαία ελληνική μυθολογία θα έπρεπε να εισαχθεί στην εκπαί δευση και να διδάσκεται σχολαστικά, προκειμένου να αυξηθούν οι μαθησιακές, αντιληπτικές και συλλογιστικές ικανότητες των μαθητών;
* Μήπως το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να γίνει και με τις αρχές της μνημονικής τέχνης;
* Μήπως όλες αυτές οι αλήθειες κρατήθη καν επίτηδες κρυφές από το ευρύ κοινό, σε μια προσπάθεια γενικότερης πνευματικής υποβάθμισης του συνόλου από ομάδες μυημένων, ώστε να καθίσταται ευκολότερη η χειραγώγηση του; (Είναι γνωστό ότι ειδικά στην περίπτωση του Μπρούνο, οι διδασκαλίες του ποτέ δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές, ωστόσο αποτέλεσαν το πνευματικό υπόβαθρο της οργάνωσης των Ροδόσταυρων.)
* Μήπως η επιστροφή στην εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης θα οδηγούσε όχι μόνο τον ελληνισμό, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια νέα πνευματική ανάταση;

Του Χρήστου Βαγενά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι».

Διαβάστε περισσότερα » »

Τι κρύβει η έκθεση Ρακιτζή και η συνάντηση με ΓΑΠ;

 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ ΤΟΥ 2011...

Ο Λέανδρος Σωκράτης Ρακιτζής, συνταξιούχος αεροπαγίτης που η κυβέρνηση Καραμανλή διόρισε ως Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης στη θέση του κ. Δαφέρμου, επισκέφθηκε χθες τον πρωθυπουργό.
Το πρόσχημα ήταν για να παραδώσει σε usb την Ετήσια Έκθεσή του, τα «πεπραγμένα» του…
Στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται στην ανανέωση της θητείας του που έληξε το 2009.
Και ως γνωστό αυτοί οι γυμνοσάλιαγκες είναι με όλες τις κυβερνήσεις. Τώρα οι λεγόμενοι «πράσινοι» συνταξιούχοι αεροπαγίτες εποφθαλμιούν την καρέκλα και ο...
Ρακιτζής εμφανίζεται ως "ιδανικοτερος"!!!
Όμως, αναρωτιόμαστε…
Η Ετήσια Έκθεση περιέχει την εγκατάσταση παράνομης κεραίας κινητής τηλεφωνίας στην ταράτσα του σπιτιού του;
Η Ετήσια Έκθεση περιέχει τη Ζαχοπουλιάδα, που εκκρεμεί τόσα χρόνια;
Εμείς όμως θυμούμαστε και την ΑΓΕΤ Ηρακλής (το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας στην ιταλική μαφία, στην Καλτσεστρούτσι που έγινε με πλήρη γνώση ότι η μητρική της Φερούτσι έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει, το ειδικό δικαστήριο για τον εφιάλτη της ΑποσταCIAς, τον κ. Μητσοτάκη, που «έκλεισε» τη δικογραφία), κ.α.π.
Κύριοι της σοσιαΛΗΣΤΡΙΚΗΣ κυβέρνησης, είναι ΙΔΑΝΙΚΟΣ! Κύριε Ρέππα, εδώ και τώρα ανανέωση της θητείας του «ΙΔΑΝΙΚOΤΕΡΟΥ»!!!!

Διαβάστε περισσότερα » »

Η εχθρική επιθετική πολιτική των κομμουνιστών του Τίτο έναντι της Ελλάδος λίγο πριν από την έναρξη του Εμφυλίου

Γιόζιφ Μπροζ (Τίτο)

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς μια από τις βασικές προτεραιότητες της Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας ήταν να αποκαταστήσει τις διπλωματικές της σχέσεις με την Γιουγκοσλαβία. Αυτό ζητούσαν επιτακτικά από τον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό και οι διπλωματικές αποστολές από την Αγγλία και την Αμερική που επηρέαζαν αποφασιστικά την Ελληνική πολιτική σκηνή. Η Ελλάδα επεδίωξε την εξομάλυνση αυτή....
εγκαταλείποντας κάθε εδαφική διεκδίκηση στην περιοχή του Μοναστηρίου, αποστέλλοντας έναν έμπειρο πρεσβευτή στο Βελιγράδι (Διαλέτος) και αποφεύγοντας προσεκτικά να εγείρει προβλήματα στην περιοχή η να δώσει συνέχεια στις συνεχείς Γιουγκοσλαβικές προκλήσεις.

Αντιθέτως η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ακολούθησε μια απροκάλυπτα επιθετική και εχθρική πολιτική κατά της Ελλάδος την εξεταζόμενη περίοδο (1944-1946). Αρχικώς οι προθέσεις αυτές δεν ήταν τόσο εμφανείς καθώς η πρώτη μετακατοχική Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση υπό τον Τίτο ήταν "οικουμενική" με περισσότερα από τα μισά μέλη της να μην είναι κομμουνιστές (ανάμεσα τους και ο υπουργός εξωτερικών). Η αρχή έγινε στις αρχές του 1945 όταν συνεχή δημοσιεύματα στην κυβερνητική εφημερίδα γιουγκοσλαβική "μπόρμπα" για απηνή και οργανωμένο διωγμό από τις Ελληνικές Αρχές της σλαβόφωνης μειονότητας που βρισκόταν κυρίως στους νομούς Φλώρινας, Καστοριάς και Πέλλας. Τα δημοσιεύματα αυτά τα ακολούθησαν δύο επίσημα διπλωματικά διαβήματα της Γιουγκοσλαβίας που επισημοποίησε έτσι τις κατηγορίες.

Πέτρος Βούλγαρης

Η συνέχεια δόθηκε με την περίφημη συνέντευξη του Τίτο στους New York Times τον Απρίλιο του 1945 στην ερώτηση για ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος απαντούσε ότι "δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί στην επιθυμία όλων των "Μακεδόνων" να ενωθούν με τα αδέρφια τους". Τον Μάιο είχαμε νέο μπαράζ συνεχόμενων δημοσιευμάτων στον Γιουγκοσλαβικό Τύπο αλλά και δηλώσεων
γιουγκοσλάβων επισήμων για τον "τρόμο στην Μακεδονία" που έσπερναν οι Έλληνες. Σύμφωνα με απόρρητες εκθέσεις Αμερικάνων και Άγγλων αξιωματούχων που περιόδευσαν οι ίδιοι στην επίμαχη περιοχή, οι γιουγκοσλαβικές κατηγορίες δεν επαληθεύονταν.

Το γαϊτανάκι δηλώσεων και δημοσιευμάτων κορυφώθηκε με τις δηλώσεις του Τίτο στις 11 Ιουλίου 1945 στις οποίες κατηγορούσε πλέον επισήμως την Ελλάδα για άσκηση τρομοκρατίας στον σλαβόφωνο πληθυσμό της Μακεδονίας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Βούλγαρης, καθοδηγημένος από τον Άγγλο πρέσβη, αντέδρασε με μετριοπάθεια ενώ η Ελληνική πλευρά προσπαθούσε να αποκατασταθούν οι διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών. Αυτό όμως γινόταν συνεχώς δυσκολότερο καθώς στις 22 Ιουλίου η Γιουγκοσλαβική διπλωματική αποστολή στην Αθήνα επέδωσε νότα διαμαρτυρίας στην οποία απαιτούσε επί λέξει "να σταματήσουν αμέσως οι διωγμοί που εξαπέλυσε η Ελληνική Κυβέρνηση εναντίον των Μακεδόνων και των συμπατριωτών τους στην Μακεδονία του Αιγαίου μέσω άτακτων σωμάτων, με την συμμετοχή και τακτικού στρατού και την υποστήριξη της κρατικής εξουσίας". Σύμφωνα με απόρρητες εκθέσεις του King (διπλωματικού ακόλουθου στο Αγγλικό προξενείο της Θεσσαλονίκης) που περιόδευσε ο ίδιος στην επίμαχη περιοχή τον Ιούλιο του 1945, οι κατηγορίες αυτές δεν είχαν καμία βάση και όσα λίγα περιστατικά βίαιης αυτοδικίας είχαν εκδηλωθεί, έπαψαν αμέσως μετά την εγκατάσταση των επίσημων Ελληνικών Αρχών. Το μόνο παράπονο των Σλαβόφωνων, κατά τον King, ήταν ότι δεν έφτανε σε αυτούς η ανθρωπιστική βοήθεια της UNRRA.

Αλλά οι Γιουγκοσλάβοι δεν περιορίστηκαν μόνο σε φραστικά πυροτεχνήματα και εντυπωσιακές κατηγορίες. Τον Σεπτέμβριο του 1945 σημειώθηκαν σοβαρά συνοριακά επεισόδια στα φυλάκια της Νίκης και του χωριού Εθνικό όπου η Ελληνική Εθνική φρουρά δέχτηκε πυρά από τα Γιουγκοσλαβικά αποσπάσματα, χωρίς όμως να υπάρξουν τραυματισμοί. Η ένταση μεταξύ των 2 χωρών μεγάλωσε το 1946 καθώς σε απόρρητες αναφορές του από το Βελιγράδι, ο έμπειρος Έλληνας πρεσβευτής ανέφερε πως η Γιουγκοσλαβία ετοιμαζόταν να ανακινήσει το "Μακεδονικό Ζήτημα". Επιθετικά άρθρα στον

Η κυβέρνηση Τσαλδάρη

Ελληνικό Τύπο κατά του γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού καθεστώτος αλλά και του Τίτο προσωπικά εξόργισαν τους Γιουγκοσλάβους που απέσυραν τον πρέσβη τους από την Αθήνα.

Κατά την διάρκεια του 1946 έρχονταν συνεχείς πληροφορίες στην Αθήνα ότι οι Γιουγκοσλάβοι εξόπλιζαν και εκπαίδευαν στα Σκόπια ομάδες ατάκτων που θα τις χρησιμοποιούσαν κατά της Ελλάδας. Το επιστέγασμα των πληροφοριών αυτών ήταν τα αιματηρά γεγονότα στο χωριό Σκρα (που βρισκόταν πολύ κοντά στα σύνορα με την Γιουγκοσλαβία )στις 11 Νοεμβρίου 1946: Ένοπλη ομάδα από οκτακόσιους αντάρτες εισήλθαν στο χωριό σκοτώνοντας τους 11 οπλίτες που ήταν η φρουρά της, δολοφόνησαν 55 "εθνικόφρονες" και πυρπόλησαν τα 2/3 των σπιτιών του χωριού. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες στις εφημερίδες έκαναν λόγω για εξαφανίσεις-απαγωγές πολιτών συγκλονίζοντας την Ελληνική κοινή γνώμη.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Ελληνικής κυβέρνησης η ομάδα ανταρτών είχε διεισδύσει στην Ελλάδα από την Γιουγκοσλαβική μεθόριο. Σύμφωνα με την επίσημη προσφυγή του επικεφαλής της Ελληνικής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ Αθανασίου Αγνίδη διεξαγόταν ανταρτοπόλεμος στην βόρεια Ελλάδα που κατευθυνόταν από την οργάνωση ΝΟΦ που έδρευε στα Σκόπια ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός Τσαλδάρης χαρακτήριζε το στρατόπεδο του Μπούλκες ως "πραγματική ακαδημία τρομοκρατών". Για την επίσημη Ελλάδα ο "κύβος" στις σχέσεις της με την Γιουγκοσλαβία είχε πλέον "ριφθεί".

Διαβάστε περισσότερα » »

Η λίστα με τα νέα βουλευτικά αυτοκίνητα που προτείνει η βουλή...

Σύμφωνα με πληροφορίες των τελευταίων ημερών,ο πρόεδρος της βουλής κ. Πετσάλνικος σκοπεύει να προτείνει στα πολιτικά κόμματα την αντικατάσταση όλων των βουλευτικών αυτοκίνητων υψηλού κυβισμού με άλλα χαμηλότερου.

Στα πλαίσια αυτά,η Βουλή κατάρτισε λίστα αυτοκινήτων,μεταξύ των οποίων μπορούν να επιλέξουν οι
βουλευτές,λαμβάνοντας υπόψιν τόσο τις προσωπικές ανάγκες του καθενός,όσο και το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα οργής και αγανάκτησης των πολιτών,που εκδηλώνεται με επιθέσεις και προπηλακισμούς εναντίον τους.

Οι βουλευτές έχουν να επιλέξουν μεταξύ τριών βασικών τύπων αυτοκίνητου:

1)Για τους πλέον μετριοπαθής στις επιθέσεις των αγανακτισμένων (βλέπε Σ.Μερεντίτη) η βουλή προτείνει ένα αυτοκίνητο στα πρότυπα του παπικού οχήματος μάρκας BMW,πλήρως αλεξίσφαιρο,ικανό να προστατεύσει τον βουλευτή από πάσης φύσεως ζαρζαβατικά,γαλακτοκομικά και οικοδομικά υλικά σε μια ενδεχόμενη επίθεση εναντίον του.

2)Για τους πιο οξύθυμους στις επιθέσεις των πολιτών (βλέπε Καρχιμάκη) προτείνεται το παρακάτω ειδικά τροποποιημένο Hummer για βουλευτές,εξοπλισμένο με 50αρι αντιαεροπορικό M-2HB.

Σημ.Το συγκεκριμένο Hummer υπάρχει και σε limited edition "πρωθυπουργός" με ειδική πρόβλεψη για μεταφορά κανό...

3)Τέλος για τους βουλευτές που θέλουν να περνάνε απαρατήρητοι χωρίς να τους εντοπίζει το "κακό" το μάτι κάποιου αγανακτισμένου,προτείνεται το παρακάτω αυτοκίνητο τύπου "κάλυψη-απόκρυψη".
Σημ.Το συγκεκριμένο μοντέλο διαθέτει και αυτόματο σύστημα ποτίσματος...

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ (αντιπρόεδροι)

Για τον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως κ.Πάγκαλο,έπειτα και από το μνημειώδες "μεσοπρόθεσμο ή τανκς" άλλα και λόγω εκτοπίσματος,δικαίως νομίζουμε, προτείνεται το παρακάτω Leopard 2...γερμανικής φυσικά κατασκευής.

Τέλος για τον έτερο αντιπρόεδρο και υπουργό κ.Βενιζέλο προτείνεται η παρακάτω μπουλντόζα,όχι λόγω βάρος,άλλα για να σκάψει μια ώρα αρχύτερα και ευκολότερα το λάκο του Γιωργάκη...

http://witnessfree.blogspot.com/2011/07/blog-post_5821.html#more

Διαβάστε περισσότερα » »

Σκοπιανή: «Εξόργισαν τους Έλληνες και τους Κύπριους οι παίκτες μας»

Ιούλιος 7, 2011.

«Νέο ελληνο-κυπριακό σκάνδαλο στην Κροατία. Το πρόβλημα ήταν οι φανέλες που  φορούσαν οι εκπρόσωποί μας. Παίκτες χάντμπολ από την Ελλάδα και την Κύπρο αντί να συμμετάσχουν την επίσημη παρέλαση κάθισαν στο πάνελ. Ήταν θυμωμένοι με τους διοργανωτές του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος γιατί οι παίκτες μας, του χαντμπολ  της άμμου, είχαν καλύψει με έναν επίδεσμο τα πρώτα γράμματα της ‘FYROMacedonia’ και άφησαν μόνο το ‘Μακεδονία’», αναφέρει το σκοπιανό κανάλι 5.

«Μερικοί από τους αθλητές μας, οι οποίοι δεν ήθελαν οι φανέλες τους να γράφουν  FYROM, έκαναν μια μικρή …διόρθωση. Κάλυψαν τα τρία πρώτα αρχικά γράμματα και φάνηκε μόνο το συνταγματικό όνομα της χώρα μας»

«Οι Σκοπιανοί εμφανίστηκαν  με μπλουζάκια που έγραφαν «Μακεδονία» και εξόργισαν τους Έλληνες και τους Κύπριους που δεν παρέλασαν στην έναρξη των αγώνων» σχολιάζουν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και θεωρούν τη συμπεριφορά αυτή ως πρόκληση των βόρειων γειτόνων τους.

Ο επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας Άρης Βατάλης, αντέδρασε αμέσως με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης, ενημερώνοντάς τους ότι εάν επαναληφθεί το περιστατικό αυτό στη διάρκεια των αγώνων οι ελληνικές ομάδες θα αποσυρθούν από το τουρνουά.

Διαβάστε περισσότερα » »

Σκοπιανή: «Οι ‘Μακεδόνες’ θα γίνουν ιδιοκτήτες της Χαλκιδικής»

Ιούλιος 7, 2011.

Με τον τίτλο αυτόν, παρουσιάζει η σκοπιανή εφημερίδα το νέο νόμο για αγορά ακινήτων σε παραμεθόριες περιοχές και θα αρχίσει:

«Η Ελλάδα έχει αλλάξει το νόμο που απαγόρευε την αγορά ακινήτου στη Βόρεια Ελλάδα, όπως πληροφορήθηκε η εφημερίδα ‘Ντνέβνικ’.  Ο σχετικός νόμος δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 22 Ιουνίου 2011 και επιτρέπει σε πολίτες που ζουν σε ένα κράτος που δεν είναι μέλος της  ΕΕ να έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ακίνητο για λογαριασμό τους, κάτι το οποίο μέχρι σήμερα ήταν αδύνατο.

» Αυτό σημαίνει ότι  οι πολίτες της πΓΔΜ μπορούν τώρα ελεύθερα να αγοράζουν για λογαριασμό τους περιουσία στο τμήμα της Μακεδονίας του Αιγαίου, κυρίως στη Χαλκιδική, όπου υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και στη Θεσσαλονίκη», σημειώνει χαρακτηριστικά η σκοπιανή εφημερίδα.

» Ο Τόμισλαβ Ντιμιτρόφσκι, επικεφαλής της διπλωματικής αντιπροσωπείας των Σκοπίων στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε ότι  ο  νόμος άλλαξε με πρωτοβουλία του πρώην υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου και δεν ισχύει η απαγόρευση για την αγορά ακινήτων στις λεγόμενες παραμεθόριες περιοχές.

» Ο παλιός νόμος δεν επέτρεπε σε πολίτες  από χώρες που δεν ήταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση να αγοράζουν ιδιοκτησία για λογαριασμό τους, όπως για παράδειγμα στην Κρήτη, στη Ρόδο, στη Βόρειο Ελλάδα. Για να γίνει κάτι τέτοιο απαιτούνταν άδεια από το Υπουργείο Άμυνας, καθυστερούσε πάρα πολύ και σχεδόν ποτέ δεν εγκρίνονταν.

Διαβάστε περισσότερα » »